عزيز من! برادر من! پسر من اينقدر كم ظرفيتى نكن، خامى از خود بروز نده. اگر عشق، اينهمه وقت تو را نپخته است، پس با توچه كرده است؟ تو با اين عشق چه كرده اى؟ نعمتى بدين عظمت را چگونه پاس داشتى؟ نعمتى كه خدا فقط به بندگان خاص خود عنايت مى كند نه به بندگان خاص، به بندگان اخص خود. اينهمه عالم، اين زاهد! اينهمه عابد! عالمانى كه زمين زيرپايشان از سنگينى علم فرو مى رود. زاهدانى كه شيطان ازشان قطع اميد كرده است. عابدانى كه سجاده از دست سجده هايشان به ستوه آمده است. چرا خدا در ميان اين بندگان منتخب تو را برگزيده است؟ چرا خدا اين گوهر را در دامن تو گذاشته است؟ اين چرا مربوط به خداست اما آنچه به مربوط به توست ... (مكث) تو در مقابل اين نعمت چه كرده اى؟!

شيخ حسين: (با درماندگى) كدام نعمت؟ عطش را داده اند و آب را پيش رو نهاده اند اما دست و پا را بسته اند.

استاد: پس چه؟ مانده اى تا آب را در حلقومت بريزند؟

شيخ حسين: نه. تلاش كرده ام.

استاد: نكرده اى.

شيخ حسين: كرده ام. راهى نمانده است كه نرفته باشم.

استاد: همه راهها رفته اى جز راه اصلى.

شيخ حسين: راه اصلى؟

استاد: آرى. اين است كه مى گويم تكيه گاهت را گم كرده اى. پشت و پناهت را گم كرده اى، صاحب را فراموش كرده اى، مقتدايت را از ياد برده اى.

شيخ حسين: (متحير مى ماند) نكند به امام عصر اشاره مى كنى؟!

استاد: اشاره كدام است؟ از اين صريحتر؟! تو چشم و گوشت را بسته اى و عزاى چه كنم را گرفته اى.

شيخ حسين: نه ... نه ... نه. اين مقوله اى نيست كه شايسته طرح با حضرت باشد.

استاد: اگر اينقدرها مهم نيست. اگر در ذهن تو اينقدر پست و بى ارزش است، پس چرا دنيا و آخرتت را به نرد آورده اى؟!

شيخ حسين: نه، مسئله اهميت نيست. مسئله اين است كه ...

استاد: مسئله چيست؟

شيخ حسين: مسئله اين است كه ... امام كجاست كه بتوانم مشكلم را با او طرح كنم؟

استاد: (با تشر) چه گفتى؟

شيخ حسين: مقصودم اين ات كه ... با امام غايب كه ...

استاد: (عصبانى مى شود) بلند شو.

شيخ حسين: (مبهوت) چه كنم؟

استاد: گفتم بلند شو.

شيخ حسين: (با حيرت بلند مى شود)

استاد: برو بيرون.

شيخ حسين: (متحير و درمانده) بله؟

استاد: بر و تا اعتقاداتت را درست نكرده اى، پا به خانه من نگذار. مرا باش كه چه گمان ها در مورد تو داشتم، خيال مى كردم كه عشق، تو را آدم كرده است. نگو كه چشمت را به روى ولايت هم كور كرده است.

شيخ حسين: مگر من چه گفتم؟

استاد: برو بيرون! اگر او را نديده اى، درسش را كه خوانده اى. مگر نخوانده اى كه او حاضر و ناظر است و غيبت او از ماست؟ اين مايى كه چشم از صاحبخانه فرو بسته اى و بر سر سفره اش نشسته ايم. مگر اينها را با همه وجود در نيافته اى؟ (حسرتبار) من گمان مى كردم كه تو به اين حرف ها معتقدى.

شيخ حسين: معتقدم ... ولى ...

استاد: ولى ندارد. برو تا مشكلت را حل نكرده اى اينجا نيا. تا دستت به دامن آن عزيز نرسيده است، پايت را به اين خانه نگذار.

نور صحنه مى رود. باز خانه ميرزاست و موقعيت سابق و ميرزا در هيات پيشين خود.