آرى! ما مسلمانان و بويژه شيعيان، به مسيح عليه السلام عشق مى ورزيم و آن رسول گرامى را كلمه اى از جانب خدا پيامبر صلح، دوستى و محبت مى دانيم. آن وجود گرانقدرى كه از دامان پاك مريم عذراعليهاالسلام به جامعه بشرى تقديم شد، تا ايشان را به توحيد خدا، صراط مستقيم او فرا بخواند و سلام و درود بى پايان الهى را به گاه ميلاد و مرگ با خود به همراه برد: «إِذْقالَتِ الْمَلائِكَةُ: يا مَرْيَمُ إِنَّ اللَّهَ يُبَشِّرُكِ بِكَلِمَةٍ مِنْهُ اسْمُهُ الْمَسِيحُ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ وَجِيهاً فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ مِنَ الْمُقَرَّبِينَ»[١]

اضافه بر آنچه گفته شد، مادر گرامى و فرهيخته و نيكو ضمير امام حى و غايب ما حضرت بقية الله الاعظم روحى و ارواح العالمين له الفداء، حضرت نرجس- مليكه- عليهاالسلام از نوادگان پاك نژاد و نيك سيرت وصى و حوارى برجسته عيسى مسيح عليه السلام حضرت شمعون على نبينا و آله و عليه افضل التحية و الثناء است، كه خواستگارى او عليهاسلام به گونه اى معجزه آسا، از سوى روح پاك پيامبر گرامى اسلام، حضرت محمد مصطفى صلى الله عليه وآله و پسر عم بزرگوار آن گرامى، وجود مقدس مولانا اميرالمؤمنين على بن ابى طالب عليه السلام و در محضر بزرگ بانوى دو جهان و سيده زنان بهشت زهراى اطهر، عذراى بتول حضرت مريم عليهماالسلام، صورت پذيرفته است. آن زمان كه كاخ آراسته سزار روم به لرزشى مهيب در هم ريخت، تا بساط عروسى آن بانو با شاهزاده رومى درهم پيچيده شود و در پى شبانى و روزانى پر تب و تاب، رؤياى صادقه «مليكه» پاك عليهاالسلام، وصلت فرخنده او را فرسنگ ها دور از آن ديار با شهسوار عرب و ميراث دار حكمت و عصمت و امامت، امامنا الحكيم، ابومحمد، حسن بن العسكرى، عليهم الصلوة و السلام، نويد بخشد.[٢]

مولود مبارك اين وصال مسعود، كه عاقد آن در عالم ملكوت حضرت مصطفى، پيامبر گرامى اسلام محمد بن عبدالله صلى الله عليه وآله فرستاده با كرامت خداوند به سوى زمينيان عيساى مسيح عليه السلام بوده اند، مولا و مقتدا و محبوب دل و گمشده ما شيعيان منتظر است، كه جمعه روزى در آينده پرده غيبت از رخ باهرالنورش برخواهد كشيد و تيغ عدل خود را بر سر ستمگران جائز خواهد كوبيد و اين جهان فرو رفته در غرقاب ظلم و اسراف و ثروت اندوزى را، از چنگال عفريت ستم رهايى خواهد بخشيد. آن موعود مباركى كه اناجيل موجود از جمله «روح راستى» و «پسر انسان» ش خوانده اند و عيساى مسيح عليه السلام، ظهور او را چنين مژده داده است:

«چون آن پارقليطى كه من به سويتان خواهم فرستاد از سوى پدر بيايد، روح راستى كه از سوى پدر مى آيد. او درباره من گواهى خواهد داد.»[٣] و در جايى ديگر مى‌فرمايد:

«چون او بيايد، شما را به جميع راستيها راه بنمايد. چرا كه او از پيش خود سخن نمى‌گويد. بلكه آنچه را بشنود مى‌گويد و شما را از آنچه در آينده خواهد بود، خبر مى‌دهد كه مرا جلال مى‌بخشد. همچنين در آيه شانزدهم از فصل چهاردهم همين كتاب مى فرمايد: «من از پدر خواهم خواست و او پارقليطى ديگر به شما خواهد داد كه تا ابد با شما خواهد بود.»[٤]

گذشته از سخن عيسى عليه السلام در مزامير داود عليه السلام نيز از اين موعود منتظر ذكرى به ميان آمده است. آن حضرت عليه السلام از جمله مى فرمايد: «در ميان امت ها ندا سر دهيد: خداوند سلطنت مى يابد. ربع مسكون پايدار مى شود و از لرزش باز مى ايستد. و او قوم ها را به «انصاف» داورى خواهد كرد. آسمان شادى كند و زمين مسرور گردد، دريا و پريان آن غرش كنند و صحرا و هر چه در آن است به وجد آيند. در آن روز تمام درختان جنگل ترانه خواهند خواند. زيرا كه مى آيد. زيرا كه براى «داورى جهان» مى آيد. ربع مسكون را به «انصاف داورى خواهد كرد»[٥] چنانكه در همين كتاب نقل است: «صالحان وارثان زمين خواهند بود و در آن تا ابد ساكن شده عاقبت اشرار نابود خواهند شد»[٦] از سخن مزامير يا همان زبور داودعليه السلام، شاهدى صادق بر اين مدعاى كتاب‌