٥. در حكايتى دل‌نشين از پيامبر گرامى اسلام از زبان شخصى به نام ثوبان اين چنين آمده است كه: با رسول خدا (ص) در قبرستان بوديم. حضرت ايستاد و گذشت و دوباره ايستاد. عرض كردم: يا رسول‌الله، چرا اين‌گونه رفتار مى‌كنيد؟ پس آن حضرت گريه شديدى كرد، ما هم گريه كرديم. آن‌گاه فرمود: اى ثوبان، صداى ناله اهل عذاب را شنيدم. بر آنها رحم كردم، دعا كردم و خداوند عذاب آنها را تخفيف داد. سپس فرمود: اى ثوبان! اگر كسانى از اهل اين قبرستان، كه در عذابند، يك روز از ماه رجب را روزه گرفته بودند و يك شب را تا صبح قيام مى‌كردند و به عبادت مى‌پرداختند، در قبرها معذب نمى‌شدند.[٢]

٦. شخصى به نام سالم نامى كه از صحابه حضرت صادق (ع) بود، مى‌گويد: چند روزى از ماه رجب باقى مانده بود كه خدمت آن حضرت مشرف شدم.

فرمود: اى سالم، آيا چيزى از اين ماه را روزه گرفته‌اى؟ عرض كردم: خير. فرمود: آن‌قدر ثواب از تو فوت شده كه مقدار آن را تنها خدا مى‌داند! سپس فرمود: همانا رجب، ماهى است كه خداوند او را فضيلت داده و بسيار احترام كرده و كرامت آن را براى روزه‌داران واجب ساخته است.

سالم گويد: عرض كردم: يابن رسول‌الله، اگر چند روزى باقى مانده از اين ماه راه روزه بدارم، به مقدارى از ثواب‌هاى آن مى‌رسم؟ فرمود: اى سالم! هر كه يك روز از آخر اين ماه را روزه بدارد، خدا ايمن مى‌گرداند او را از سختى سكرات مرگ و هول قيامت، و عذاب قبر.

٧. نماز سلمان در ماه رجب:

رسول خدا (ص) فرمود: اى سلمان، هر مرد و زن مؤمن كه در ماه رجب سى ركعت نماز بخواند و در هر ركعت پس از حمد سه مرتبه‌ «قُلْهُوَ اللَّهُ أَحَدٌ» و سه مرتبه سوره‌ «قُلْيا أَيُّهَا الْكافِرُونَ» را قرائت كند، خداوند هر گناهى را كه در پيرى و جوانى كرده است، از نامه عمل او محو مى‌كند، و ثواب كسى را كه در تمام آن ماه، روزه گرفته باشد، به او عطا مى‌كند و تا سال آينده نام او را از نمازگزارندگان مى‌نويسد و در هر روز از آن ماه، ثواب شهيدى از شهداى بدر براى او باشد و خداوند ميان او و آتش فاصله انداخته و به عدد هر ركعت، ثواب هزارهزار ركعت در نامه عمل او مى‌نويسد و او از پل صراط به سلامت رد مى‌شود. و طريقه نماز اين است كه:

ده ركعت روز اول، ده ركعت روز نيمه و ده ركعت در روز آخر ماه رجب به جا آورد، هر دو ركعت به يك سلام و بعد از هر دو ركعت، دست‌ها را به آسمان بلند و چنين دعا كند:

لا إله إلّا الله وحده لا شريك له، له الملك و له الحمد يحيى و يميت و هو حى لايموت بيده الخير و هو على كلّ شى‌ءٍ قدير. اللّهمّ لامانع لما اعطيت و لامعطى لما منعت و لاينفع ذالجدّ منك الجدّ.[٣]

يادآورى: پرسشى كه ممكن است در ذهن‌ها بيايد اين است كه، چگونه امكان دارد در برابر اعمالى ناچيز و اندك در ماه رجب، آن همه ثواب و پاداش مترتب باشد؟ چگونه ذهن آدمى مى‌تواند گستردگى آن همه ثواب را اذعان كند؟

در پاسخ بايد گفت:

اولًا، متناسب با مقام كبريايى حضرت حق و جود و بخشش بى‌كران و بى‌انتهايش، همين قاعده است كه در برابر اندكى از عمل خير، پاداشى فراوان عطا فرمايد، نه آنكه با آن همه فضل و رحمتش، در مقابل كار نيك به اندازه همان كار پاداش دهد. اساساً همان‌گونه كه در دعاى افتتاح وارد شده است: ولاتزيده كثرة العطاء ألّا جوداً و كرماً؛ فراوانى عطا، (نه تنها از خزائن حق تعالى نمى‌كاهد)، بلكه بر جود و كرمش مى‌افزايد و جود و كرمش را گسترده‌تر مى‌سازد.

گنج تو به بذل كم نيايد

وز گنج كس اين كرم نيايد