نام تو پايان هرچه زمستان است و آغاز فصل شكفتن؛ رويش دوباره انسان عصر فولاد است، بعثت دوباره محمد (ص) در عصر «لات» و «عُزّى» هاى رايانه‌اى و «هُبَل» هاى ماهواره‌اى.

در عصر خروج دجّال‌هاى شيطان‌پرستى كه به نام تمدّن، جاهليت مدرن را توسعه مى‌دهند.

بازار زر و تزوير گرم است. ابوجهل‌ها با كراوات، پشت ميكروفن مى‌ايستند و با گلوله، عدالت را در سراسر جهان گسترش مى‌دهند!

در عصر اين تمدّن سفيهانه، ديگر جسم دختركان را زنده به گور نمى‌كنند كه روح پاكشان را زير خروارها خاك حقارت و هرزگى، لجن‌مال مى‌كنند. غيرت، كالاى كميابى است كه در بازار گرم اين خيابان‌هاى خودنما، لب طاقچه فراموشى از ياد رفته است. در اين بازار مكّاره دنيا و در اين ميانه هزار رنگ مردم فريب، لحظه‌هاى دلتنگى‌ام، نام غريب تو را فرياد مى‌كند؛ تو كه از پس اين ثانيه‌هاى مه‌آلود، غربت دين محمد (ص) را با دلى پرخون نظاره مى‌كنى و بر مظلوميت شيعيان على (ع) اشك حصرت مى‌بارى.

آقا! غم بى‌كسى را از چشم‌هاى هميشه نمناكمان بخوان! درد بى‌تو بودن، بار سنگينى است كه بر شانه‌هاى نحيف تحمّلمان سنگينى مى‌كند.

بگذار برايت بگويم از ماتم نفس كشيدن در روزهايى كه خورشيد صبحش، بشارت ظهور تو را نمى‌دهد. روزهايى كه بى‌تو هر لحظه‌اش به تاريكى شب مى‌ماند.

آرى! در پس اين ابرهاى تيره، آفتابى است كه فردا را با نور اميد درخشان مى‌كند؛ آفتابى كه از مشرق كهكشان ولايت طلوع خواهد كرد و پايان قرن‌ها ظلمت و تباهى انسان مى‌شود. آرى! «اندكى صبر سحر نزديك است».

آن‌گاه كه صبور و مقاوم پا بر تعلّقات خويش مى‌نهى، سرشار از زلالِ انديشه‌هاى ناب مى‌شوى و با يقينى زلال، پيش مى‌روى.

بى‌شما اين خاك، از هم گسيخته!

شما كه گام‌هايتان تنها «ايست» گاهِ خدمت را مى‌شناسند و دستانتان تنها هزار توى حادثه را.

شما كه در جاده‌هاى تقدّس گام مى‌زنيد، تا آفتاب از آنِ همه باشد.

اى در حاشيه همتت، انديشه‌هاى سبز روييده!

دستانِ سخت كوش تو، گل‌هاى آزادى مى‌كارند و ما ثانيه‌هاى سبز درو مى‌كنيم.

نگاهتان جوانه‌هاى اميد مى‌كارند و ما نور درو مى‌كنيم.

بشكنيد ديوارهاى فاصله را.

فرو ريزيد حصارهاى ناامنى را.

اى نگاهتان همه از نسلِ نسيم!