ويژگى پنجم: ارتباط آن حضرت با مردم در دوران غيبت، به نحوى كه او آنها را مى بيند و آنها نيز او را؛ او با مردم در ارتباط است و آنها نيز با او، جز آن كه آنها او را به طور حقيقى نمى شناسند و نمى دانند كه او امام مهدى (ع) است مگر در مواردى بسيار نادر.[٢]

بديهى است كه اين ويژگيها در تصور و فهم غير اماميه درباره امام مهدى (ع) نمى گنجد. در باور آنان، امام مهدى (ع) شخصى است كه در آينده به دنيا خواهد آمد و خداوند شرايط انقلاب جهانى را برايش، سهل و آسان خواهد نمود.

با اين وصف، آيا اين كار سترگ از سوى شخصى غير معصوم شدنى است؟ هر چند كه او نماينده فرهنگ عصر خويش و نماد بيدارى اسلامى باشد؟ حقا بايد اعتراف كرد چنين انسان غيرمعصومى هرگز شايستگى رهبرى جهان را نخواهد داشت.

ويژگيهاى امام مهدى (ع) در نگاه اماميه، ويژگيهايى موقت و غير اصيل نيست بلكه ويژگيهايى است ثابت و حقيقى كه به او امكان مى دهد جامعه اى عدالت محور را كه خداوند و عده فرموده، پايه ريزى نمايد.

توضيحى درباره ويژگى اول: ويژگى عصمت امام، ثمراتى به دنبال دارد، از جمله:

١. او وارث علم امامت است؛ علمى كه متضّمن پايه هاى اصلى تفكر در رهبرى جهانى است. ايشان اين علم را از پدران معصومش (ع) و آنان نيز از پيامبر اكرم (ص) و آن حضرت هم از خداوند متعال دريافت نموده است.

چگونه مى توان در دوران متأخر به اين عصمت دست يافت مگر با وحى جديدى از سوى خداوند متعال؛ و البته اين چيزى است كه ساير مسلمانان- به طور اجماعى- آن را براى امام مهدى (ع) منتفى مى دانند.

پوشيده نماند كه آگاهى و احاطه بر پايه هاى اصلى اين تفكر (تفكر متناسب براى رهبرى جهان كه از عصمت برمى خيزد)، موجب افزايش قدرت و توانايى در رهبرى جهانى است؛ اگر نگوييم كه بدون اين آگاهى و احاطه، رهبرى برجهان ناممكن است.

هرگاه امرى براى رهبرى جهانى لازم باشد و يا آنكه وجودش بهتر باشد، قطعا خداوند آن را پديد خواهد آورد؛ زيرا اين كار در مسير هدف خلقت آدمى است و حركت برخلاف آن، ظلم به بشريت و به معنى تخّلف از آن هدف عالى است؛ و اين هر دو بر خداوند محال است.

٢. احساس پدرى و عطوفت نسبت به همه انسانها؛ زيرا امام (ع) هنگامى كه با كفّار و منحرفان مى جنگد و شورشيان را مى كشد، هرگز در دلش نسبت به آنها ذره اى كينه ندارد و فقط براى مصلحت آنها و گسترش عدل و نيكى در سرزمينهايشان و رساندن سخن حق به آنها مى جنگد.

پيوند زدن بين اين دو جهت به ظاهر متضاد، يعنى احساس پدرى داشتن در كنار قصد كشتن، با توجه به تاريخ جنگهاى مسلمانان، جز از شخص معصوم ساخته و پرداخته نيست. و از اين روست كه مى بينيم در فتوحاتى كه در غياب معصومين صورت گرفت نه تنها از آن حس پدرى و عاطفى نسبت به قوم‌