پايان جنگ سرد حسى قوى از خوش بينى درباره وضعيت جهانى مهاجران ايجاد كرد. با پايان رقابت ابرقدرتها اينگونه فكر مى شد كه بسيارى از ستيزه ها رفع شود ... اما دقيقا جهت عكس اينها روى داد.[١]

امير مؤمنان على (ع) از كشتارهاى بى امان و جنگهاى خونين پيش از ظهور چنين خبر مى دهند:

در پيشقدم حضرت قائم (ع)، مرگ سرخ و مرگ سفيد است. اما مرگ سرخ، كشت و كشتار است.[٢]

امام صادق (ع) نيز در بيان وضعيت رقت بار و سرشار از جنگى كه بشر را در آستانه نابودى قرار مى دهد مى فرمايد:

در آن زمان سالها دگرگون مى شود، اول صبح حكومتى به قدرت مى رسد و تا آخر روز كشت و كشتار مى شود و سقوط مى كند.[٣]

زمامدارى چند ساله از بين مى رود و زمامدارى چند ماهه و چند روزه معمول مى گردد.[٤]

و مى بينى كه در تمام جهان آباديها تبديل به ويرانى مى شود.[٥]

گويا اين اخبار درباره همين سالها و همين ايام كه من و شما در آن به سر مى بريم از زبان آن بزرگان نقل شده است.

٢- ١. نزاعهاى قومى و نژادى‌

در پاى كوى زيتون، آن نبى آسمانى (حضرت عيسى (ع)) به ياران خود فرموده بود:

جنگها و اخبار جنگها را خواهيد شنيد ...؛ زيرا قومى با قومى و مملكتى با مملكتى درگير خواهد شد ....[٦]

اين مورد نيز به صورتى غم انگيز در زمان حال به وقوع پيوسته است و از همين روست كه، «آرتور اسچله سينگر»[٧]، دريافت كننده تاريخى جايزه پوليتزر، هشدار مى دهد:

اگر قرن بيستم قرن جنگ و ستيزه ميان ايدئولوژيها و افكار باشد، قرن بيست و يكم، قرن جنگ ميان نژادها خواهد بود.[٨]

آسوشيتدپرس در گزارشهاى خود با اشاره به كشتارهاى صورت گرفته توسط اقوام و نژادها عليه مردم خودشان- كه پا را از كشمكشهاى خارج از مرزها نيز فراتر نهاده اند- و با اشاره به انقلاب فرهنگى چين، صحنه هاى قتل عام در كامبوج، تطهير نژادى در بوسنى، رواندا و ... مى نويسد:

در تمام قاره ها به استثناى آمريكاى شمالى و استراليا، دولتها ميليونها و هزاران انسان تحت حاكميت خود را كشتند. گاهى حتى با به جان هم انداختن همسايه عليه همسايه. در اين قرن به ظاهر متمدن، شدت كشتار به ١٧٠ ميليون نفر رسيد ... در همين قرن بود كه اصطلاح «كشتار جمعى» و «قتل عام» ابداع شد.[٩]

گويا در همه قرون گذشته انبيا و پيشگويان الهى با چشم باطنى رخدادهاى خانمانسوز عصر ما را مشاهده مى كردند؛ چنان كه امام صادق (ع) در روايتى مى فرمايند:

همسايه به همسايه اش آزار و اذيت مى كند و كسى جلوگير او نيست.[١٠]

پيامبر اسلام (ص) نيز با اشاره به همين موضوع فرمودند:

كفار شما را نمى كشند، بلكه همسايه، همسايه را برادر برادرش را و پسر عمو، پسر عمويش را مى كشد.[١١]

آرى اين چشم انداز غم انگيز از سالهاى پيشين توصيف شده است. با اينهمه انسانها اين چراغ را در دل خود روشن نگه داشته اند كه روزى خواهد رسيد كه خداوند با فرستادن منجى موعود در اين دنياى خشن مداخله كرده و جنگ را براى هميشه پايان بخشد. چنانچه در اخبار بسيارى از بزرگان دين مژده آن داده شده بود:

آرى مهدى از ماست، خداوند به وسيله او دين را به اتمام مى رساند، چنانكه به وسيله ما آغاز نمود. به دست ما از فتنه ها رهايى مى يابند، چنانكه به دست ما از شرك رهايى يافتند. خداوند پس از كينه هاى فتنه گرى، به دست ما در ميان آنها الفت و صميميت ايجاد مى كند، چنانكه بعد از كينه توزيهاى شرك به دست ما در ميانشان صفا و صميميت ايجاد نمود. بعد از عداوت روزگار فتنه، به وسيله ما برادرى خود را بازيابند، چنانكه بعد از عداوت شرك، به دست ما برادر ايمانى گشتند.[١٢]

همين مضمون از امام باقر (ع) نيز روايت شده است. آن حضرت در دربار هشام بن عبدالملك در پاسخ گروهى از درباريان- كه هم صدا با خليفه به نكوهش او پرداخته بودند- فرمود:

هان اى مردم! كجا مى رويد؟ كجا برده مى شويد؟ خداوند اول شما را به دست ما هدايت نمود و آخر شما را به دست ما به انجام مى رساند، اگر شما دولت زودگذر داريد، دولت پايدار از آن ماست. پس از