هنگامى كه اين احساس متعالى براى افراد غيرمعصوم در فتوحات با دامنه محدود، وجود نداشته باشد پس چگونه مى توان در آن نبرد جهانى، كه كشته ها خواهد گرفت و غنايم فراوانى را به دنبال خواهد داشت و دامنه تسلط رابه تمام جهان خواهد كشاند، از غير معصوم انتظار داشت نسبت به قوم مغلوب، احساس پدرى داشته باشد؟ بدون حضور شخص معصوم، اين نبرد، نبردى كاملًا سودجويانه و نامقدّس و در جهت گردآورى غنايم مادّى خواهد بود.[١]

٣- رهبرى قيام جهانى از مفهوم صحيح اسلامى اش منحرف نخواهد شد؛ زيرا اسلام حقيقى، هرگونه سوءاستفاده از آن مقام را براى تحكيم پايه هاى قدرت طلبى ردّ مى كند و چسبيدن به حكومت را براى ارضاى طمعهاى شخصى، محكوم مى نمايد.

در جايى كه اين اخلاق زشت و خويهاى ناپسند- تقريبا- بر همه حاكمان، چيره مى باشد، پس چگونه است هنگامى كه حكومت، جهانى شود و سلطه و نفوذ از نظر گستره و فراگيرى به اوج خود برسد؟

تا زمانى كه يك رهبر، از ارتكاب گناهان و زشتيها، عملًا مصون و معصوم نباشد، هرچند كه پيش از رهبرى اش صالح و پاك هم باشد، اين رهبرى براى او محكى خواهد بود كه ميزان كژرفتارى و آزمنديهايش سنجيده شود؛ زيرا پس از كسب قدرت، فشار انگيزه هاى شخصى و دلبستگيهاى فردى بر شخص حاكم بيشتر خواهد شد.

٤- دقت كامل در اجراى «برنامه جهانى عدالت محور» و از آن رهگذر، سوق دادن اجتماع و هدايت آنان به سوى پرستش حقيقى خداوند بزرگ كه هدف اساسى خلقت انسانهاست.

به اعتقاد اماميه اين دقّت ورزى براى شخص معصوم به سادگى امكان پذير است. انسان معصوم، علاوه بر دورى از گناه، از اشتباه و فراموشى نيز مبّرا است و بر طبق روايات هرگاه بخواهد چيزى را بداند، خداوند آن رابه او مى فهماند.[٢]

در اين صورت، مشكلات جهانى هر قدر هم فراوان و پيچيده شود، امامى كه اين صفات را داراست مى تواند براى رفع آنها، نزديك ترين راه حلها را آماده سازد. و چه بسا سرّ اساسى در اعطاى موهبت «عصمت» به ائمه (ع) همين امر باشد وگرنه تنها امرى شخصى بود كه براى معصوم فقط ثمرات فردى به دنبال داشت.

اشكال: يكى از اشكالهاى كهنى كه به مسأله عصمت گرفته مى شود، اين است كه: ادله اثبات كننده عصمت، حداكثر، وجوب مصونيت از گناهان و به ويژه دروغ را در امر تبليغ و ارشاد مردم، ثابت مى كند، تا آنكه سخن معصوم در ديگران مؤثر و قانع كننده باشد. برخلاف حالتى كه او را به احتمال دروغ گويى درگذشته زندگى اش بشناسند كه در اين صورت هرگز آن تأثيرگذارى لازم را نخواهد داشت. اما عصمت او را از اشتباه و فراموشى نمى توان با اين ادّله ثابت كرد؛ زيرا اين امكان وجود دارد كه شخص معصوم پس از آن كه پى به اشتباه خود برد، آن را جبران نمايد؛ يا در صورت فراموشى چيزى، پس از يادآورى آن را انجام دهد.

پاسخ: در پرتو نتايج گذشته بايد گفت، عصمت از اشتباه و فراموشى از جمله شروط اصلى در اجراى برنامه عدالت جهانى است؛ به ويژه در نخستين مأموريت امام كه تغيير جهان پر از تباهى به جهانى لبريز از صلح و عدالت است و شخص معصوم بايد آنچنان قابليتهاى داشته باشد كه هيچ چيز مانع از اجراى آن‌