مرحوم استاد على اكبر غفارى (١٣٨٣- ١٣٠٣) را به حق مى توان حلقه واسط نسل امروز با ميراث كهن و پرارزش شيعى دانست. او عمر پر بركت خود را صرف احيا و تحقيق منابع اصلى شيعه نمود و در دوران هشتاد ساله عمر خود موفق شد پنجاه عنوان كتاب را در زمينه هاى مختلف فقهى، تفسير، روايت، تاريخ و عقايد مورد تحقيق و تصحيح قرار دهد كه تعداد مجلدات آنها بالغ بر ٢٠٠ جلد است.

مهم ترين آثارى كه ايشان به تنهايى آنها را مورد تحقيق قرار داده اند عبارتند از:

الكافى، محمد بن يعقوب كلينى؛

تهذيب الأحكام، شيخ طوسى؛

الإستبصار، شيخ طوسى؛

من لا يحضره الفقيه، شيخ صدوق؛

تحف العقول، ابن شعبه حرّانى؛

جامع المدارك، سيد احمد خوانسارى؛

الخصال، شيخ صدوق؛

كمال الدين و تمام النعمة، شيخ صدوق؛

الغيبة، محمد بن ابراهيم نعمانى؛

إعلام الورى بأعلام الهدى، فضل بن حسن طبرسى و ....

اما تعدادى از آثار كه ايشان با همكارى ديگران آنها را مورد تحقيق قرار داده اند عبارتند از:

شرح الكافى، ملا صالح مازندرانى؛

تفسير منهج الصادقين، فتح الله كاشانى؛

توحيد، شيخ صدوق و ....

او پس از عمرى تلاش و فعاليت خستگى ناپذير در راه گسترش معارف اهل بيت (ع) و فرهنگ شيعه در سن هشتاد سالگى طى سانحه تصادف رانندگى به ديدار معبود شتافت و حوزه ها و دانشگاههاى كشورمان را از وجود خود محروم ساخت.

به منظور بزرگداشت ياد و نام اين استاد فرزانه- كه تعداد قابل توجهى از كتابهاى مهدوى با تصحيح و تحقيق ايشان در اختيار همه منتظران موعود قرار گرفته است- مناسب ديديم كه در اين شماره گفت وگويى را كه در سال ١٣٧٨ با ايشان انجام داده و پيش از اين در شماره ١٥ مجله موعود منتشر ساخته بوديم بار ديگر منتشر و تقديم خوانندگان عزيز كنيم. باشد كه اداى دينى نسبت به اين خادم بزرگ فرهنگ اهل بيت (ع) كرده باشيم.

اما پيش از اين گفت وگو، خلاصه زندگينامه اين استاد فرزانه را از زبان خودشان با هم مرور مى كنيم: