ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٩٣
دهند. حتى جد امجدش حضرت خاتمالنبيين در اين پيمانگيرى و اخذ ميثاق داخل باشد و همگى اقرار و اعتراف نمايند كه: آرى، دين خدا با مهدى خدا نصرت مىپذيرد. دولت الاهى به وسيله مهدى الاهى محقّق مىشود. از دشمنان خدا بدان دست انتقام خدا، انتقام گرفته مىشود و سرانجام، بندگى و عبوديت مطلق براى حق متعال در زمان ظهور حضرتش فرا مىرسد.
اى صاحبان عزم و ارباب اراده قوى، اى بزرگترين پيامبران الاهى اين پيمان را استوار سازيد و عهدهدار شويد. چون خدا مىداند كه بر اين عهد و ميثاق باقى مىمانيد و به آن وفا مىنماييد افسر اولىالعزمى بر تارك شما نهاده است.
السلام عليك يا وعداللّه الّذى ضمنه
سلام بر تو اى وعده خدا؛ وعدهاى كه خدايش ضمانت نموده است.
خوب است براى توضيح اين جمله سلام به آنچه در شرح جمله موعودها در كتاب سوگند به نور شب تاب نوشتهايم، مراجعه شود.[١] در اينجا مضاف بر آن مىآوريم كه:
سلام بر امام زمان،، عليهالسلام، و ذكر آن وجود مقدس در ادعيه و زيارت با عنوان موعود بسيار است ولى در اين جمله از زيارت شريفه آل يس با دو خصوصيت آمده است: يكى عنوان وعداللّه و ديگرى قيد الّذى ضمنه.
موعود بودنش را دانستيم ولى در اينجا به حضرتش با عنوان وعداللّه سلام مىكنيم. گويا آن وجود مقدس موعودى است كه از شدت موعوديت وَعْد شده است. او وعده داده شدهاى است كه حقيقت و نفس وعد است؛ در آن حد كه هر وقت وعده خدا گفته مىشود، آن موعود به نظر مىآيد. نوع آيات شريفه قرآن كه در آنها ذكرى از وعد آمده به آنچه متعلق به آن حضرت است تفسير شده است. چند نمونه مىآوريم:
حضرت صادق، عليهالسلام، در تفسير آيه ٧٥ سوره مريم حَتَّى إِذا رَأَوْا ما يُوعَدُونَ ... فرمود:
فهو خروج القائم، عليهالسلام.[٢]
آنگاه كه آنچه را وعده داده شدهاند ببينند، خروج حضرت قائم، عليهالسلام، است.
حضرت باقر عليهالسلام در توضيح آيه ٤٤ سوره معارج ذلِكَ الْيَوْمُ الَّذِي كانُوا يُوعَدُونَ؛ اين است آن روزى كه وعده داده شده بودند. فرمود:
يعنى يوم خروج القائم، عليهالسلام[٣]
منظور خداوند خروج حضرت قائم، عليهالسلام است.
در بيان آيه ٥٥ سوره نور وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الْأَرْضِ ...؛ خداى آن دسته از شما را كه ايمان آورده و اعمال شايسته داشته باشند وعده داده است هر آينه در زمين خلافت بخشد. نيز حضرت صادق، عليهالسلام، فرمود:
آنگاه كه شب جمعه (آن شب جمعه موعود معهود) فرار رسد، خداى فرشتهاى را به آسمان دنيا فرو فرستد و چون فجر طالع شود و سپيده بدمد. آن ملك بر عرش بالاى بيتالمعمور نشيمن گيرد. براى محمد و على و حسن و حسين، عليهمالسلام، منبرهايى از نور نهاده بر آنها بالا