أَ جَعَلْتُمْ سِقايَةَ الْحاجِّ وَ عِمارَةَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ كَمَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ وَ جاهَدَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ لا يَسْتَوُونَ عِنْدَ اللَّهِ وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ.[١]

آيا آب دادن به حاجيان و عمارت مسجدالحرام را با كرده كسى كه به خدا و روز قيامت ايمان آورده و در راه خدا جهاد كرده، برابر مى‌دانيد؟ نه، نزد خدا برابر نيستند و خدا ستمكاران را هدايت نمى‌كند.

در يكى از روايتهايى كه در ذيل آيه مزبور نقل شده چنين آمده است: شيبة بن عبدالدار و عباس بن عبدالمطلب به يكديگر فخر مى‌فروختند. شيبه مى‌گفت: كليدهاى كعبه در دست ماست و ما هر زمان كه بخواهيم آن را گشوده و يا مى‌بنديم. پس ما بعد از رسول خدا برترين مردمانيم. عباس هم مى‌گفت: سيراب كردن حاجيان و ساختمان مسجدالحرام در دست ماست و بنابراين ما بعد از رسول خدا از همه مردم برتريم. در اين هنگام اميرمؤمنان على بن ابى‌طالب، عليه‌السلام، از كنار آنها گذشت و آنها در پى اين برآمدند كه به ايشان نيز فخر فروشى كنند، لذا رو به آن حضرت گفتند: اى ابا الحسن آيا مى‌خواهى به تو خبر دهيم كه برترين مردم پس از پيامبر كيست؟ و شيبه ادامه داد: كليدهاى كعبه در دستان ماست، هر زمان كه اراده كنيم آن را باز مى‌كنيم و هر زمان كه اراده كنيم مى‌بنديم، پس ما بعد از پيامبر از همه مردم برتريم. عباس نيز گفت: سيراب كردن حاجيان و ساختمان مسجدالحرام به دست ماست، پس برترين مردم بعد از پيامبر ماييم. اميرمؤمنان، عليه‌السلام، رو به آنها كرده، فرمود: آيا شما را به آنكه برتر از شماست راهنمايى كنم؟ گفتند: او كيست؟ فرمود: او كسى است كه گردنهاى شما را كشيده زد و شما را به زور به اسلام داخل كرد. گفتند: او كيست؟ فرمود: من. عباس با حالت خشم به محضر پيامبر، صلّى‌اللّه‌عليه‌وآله، رفت و سخن على را براى ايشان بازگو كرد. اما پيامبر، صلّى‌اللّه‌عليه‌وآله، چيزى نفرمود تا اينكه جبرئيل، عليه‌السلام، نازل شد و فرمود: اى محمد! خداوند به تو سلام مى‌رساند و مى‌فرمايد: آيا آب دادن به حاجيان و عمارت مسجدالحرام را ... پيامبر عباس را صدا زد، اين آيه را بر او خواند و آنگاه فرمود: اى عمو برخيز و از [مسجد] خارج شو، اين [فرستاده‌] خداى رحمان است كه در مورد على بن ابى‌طالب، عليه‌السلام، با تو به مجادله برخاسته است.[٢]

پى‌نوشتها:

[١]. سوره توبه (٩)، آيه ١٩.

[٢]. المجلسى، محمدباقر، بحارالانوار، ج ٣٦، ص ٣٦، ح ٤.