آثار زيادى با هدف آشنا ساختن مردم با وظايف خطيرشان در دوره غيبت كبرى تأليف و منتشر شده است به عنوان مثال در كتاب ارزشمند مكيال‌المكارم به حدود هشتاد تكليف از تكاليفى كه يك فرد شيعه بايد در دوره غيبت آنها را رعايت كند اشاره شده است.

در اثر حاضر كه با استفاده از احاديث اهل‌بيت، عليهم‌السلام، تدوين شده است به نحو اختصار حدود بيست تكليف از تكاليف زمان غيبت با زبانى روان و ساده (به گونه‌اى كه همه اقشار مخصوصاً قشر جوان بتوانند از آن استفاده نمايند) مورد بررسى قرار مى‌گيرد. عناوين برخى از اين تكاليف عبارتند از: شناخت امام، عليه‌السلام، انتظار فرج، خودسازى، پيروى از فقهاى جامع‌الشرايط، هميارى اجتماعى، دعا براى فرج امام زمان، عليه‌السلام، اداى حقوق و اطاعت از دستورات امام، عليه‌السلام، و ...

مجموعه احاديث در ضمن هشتاد صفحه و در قطع جيبى چاپ و منتشر شده است يكى از وظايفى كه در كتاب از آن ياد شده مى‌شود اصل انتظار است كه عين عبارت اين بخش به جهت آشنايى با نوع نگارش اثر حاضر ذكر مى‌شود:

انتظار: همانند كسى كه در پى شب يلدايى، خسته از ظلمت تيرگى چشم به افق دوخته و دميدن خورشيد را آرزو مى‌كند. همانند كسى كه در بيابانى بى‌انتها سرگردان‌مانده و تنها و وحشت‌زده رهنمايى مى‌طلبد. همانند كسى كه پس از تشنگى‌هاى بسيار با پنجه‌هايى دردمند زمين را كنده و در آرزوى جوشش آبى گوارا له له مى‌زند.

همانند كسى كه در قحط سال بى‌باران، در كنار مزرعه عطش‌زده‌اش به اميد پديدار گشتن ابر رحمت ديده به كرانه‌هاى آسمان دوخته است. همانند كسى كه در حين بالا رفتن از كوهى پايش لغزيده و دست به سنگى گرفته و كمك‌كننده‌اى را فرياد مى‌كند. همانند كسى كه در كنار بستر بيمار عزيز ترسان از جان دادن او، ورود طبيبى درد آشنا را لحظه‌شمارى مى‌كند؛ بايد انتظار كشيد، بايد ديده به راه امام زمان، عليه‌السلام، بود بايد هر صبح و شام چشم انتظار فرج ماند.[١]

منتظر ظهور امام زمان، عليه‌السلام، بودن، حركت به سوى ظهور و عمل به آرمانهاى موعود است و چنين انتظارى خود فرج و گشايش به حساب مى‌آيد.[٢]

جامعه منتظر جامعه‌اى پويا است. جامعه‌اى متحرك و فعال است كه حاكميت طاغوت را نفى مى‌كند و بى‌عدالتى را برنمى‌تابد.

انسان منتظر انسانى كوشاست، انسانى جهادگر و مبارز است كه در مسير اقامه توحيد و استقرار ولايت از نثار هر چه دارد دريغ نمى‌ورزد. المنتظر لأمرنا كالمتشحّط بدمه فى سبيل‌اللّه؛[٣] كسى كه چشم انتظار حاكميت ما باشد مانند مجاهدى است كه در راه خدا به خون خويش غلتيده باشد.

پى‌نوشتها:

[١]. بحارالانوار، ج ٥٢، ص ١٤٥: عن‌الصادق، عليه‌السلام، فتوقعوا الفرج كل صباح و مساء.

[٢]. بحارالانوار، ج ٥٢، ص ١٢٨: عن‌الرضا، عليه‌السلام، أليس انتظار الفرج من الفرج؟

[٣]. كمال‌الدين، ص ٦٤٥.