وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الْأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ وَ لَيُمَكِّنَنَّ لَهُمْ دِينَهُمُ الَّذِي ارْتَضى‌ لَهُمْ وَ لَيُبَدِّلَنَّهُمْ مِنْ بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْناً يَعْبُدُونَنِي لا يُشْرِكُونَ بِي شَيْئاً وَ مَنْ كَفَرَ بَعْدَ ذلِكَ فَأُولئِكَ هُمُ الْفاسِقُونَ.[١]

در صبح نيمه شعبان، سال ٢٥٥ ق. در شهر سامرا، از پدرى كه امام حسن عسكرى، عليه‌السلام، است، بر دامن مادرى به نام نرجس، عليهاالسلام، منجى عالم بشريت، حضرت مهدى صاحب‌الزمان، عجّل‌اللَّه تعالى‌فرجه، طلوع فرمود.

زمانى در ستاد نماز جمعه تهران پيشنهاد شد كه كنگره‌اى درباره وجود شخصى حضرت و هويت ايشان برگزار گردد و اين امر، هم‌اكنون در اين محفل برگزار شد و بايد گفت كه چنين نشستى براى تمام خداپرستان ضرورت دارد و اين را در سفرى كه به اروپا داشتم، دريافتم.

خلاصه قصه چنين است كه در يك سفر به بلژيك، به دانشكده‌هاى مربوط به علوم و معارف دينى در لاهه سرى زديم (اين كار در چنين سفرهايى معمول است.) در يك دانشكده الهيات كه استادان آن مسيحى بودند و كرسى اسلام‌شناسى نيز داشتند، حضور يافتيم. در دفتر رئيس دانشكده گرد آمديم و با آنان، از جمله استاد اسلام‌شناسى، مشغول صحبت شديم. من بحث را متوجه آينده بشر كردم و از آنان خواستم كه كلمات حضرت مسيح، على نبيّنا و آله و عليه‌السلام، را در اين مورد بيان كنند و به گذشته‌ها نپردازند؛ هميشه كه جهان با وضع كنونى نمى‌تواند باقى بماند. جهان بر عدل خداوند برپاست و خداوند حكيم و عادل است و بالاخره روزى دست عدالت او براى نجات بشر به سوى انسان دراز مى‌شود. اين سنت الهى است؛ از بدو خلقت، تاكنون؛ ولى سخن اينجاست كه اين دست كيست؟ پروفسور اسلام‌شناسى گفت: بحث بسيار جدى شد. من سالهاست در تناقص شديد گرفتار شده‌ام سپس قرآن را برداشت و ادامه داد: قرآن مى‌فرمايد: و مبشراً برسول يأتى من بعدى اسمه احمد.[٢]

من مسيحى هستم؛ ولى به اين احمد عقيده دارم. مسيح و انجيل مى‌گويد: آينده، به دست مسيح است؛ ولى احمد مى‌گويد: آينده به دست مهدى است. شما اين مشكل را براى من حل كنيد.

چون بحث به اينجا رسيد، بنده عرض كردم: هيچ تناقضى وجود ندارد و هر دو مطلب صحيح است. مهدى مقتداست و عيسى اقتدا كننده به او. سپس به رواياتى كه از شيعه و سنى نقل شده، اشاره كردم كه مضمونش چنين است:

حضرت مسيح، على نبيّنا و آله و عليه‌السلام، به هنگام ظهور در مكه بر حضرت مهدى، عليه‌السلام، وارد مى‌شود. امام مى‌فرمايند:

تَعال! صَلّف بنا[٣] جلو بايست تا