نگارنده، سعى در پرده‌بردارى از عمل و موقعيت جريان شبه‌مذهبى سلفى و تكفيرى وهّابى در تحوّلات چنددهه اخير شرق اسلامى دارد. از هنگامى كه عبدالله دوم، پادشاه اردن، در كاربردى شيعه‌هراسانه، از رشد و گسترش شيعه در شرق اسلامى به عنوان هلال شيعى ياد كرد و از آن براى بيان تمايلات ايران‌دوستانه شيعيان عراق استفاده كرد، در جبهه دولت‌هاى سلفى و وهّابى احساس خطر جوانه زد و آنان را براى در هم شكستن زمينه‌هاى اين اتّحاد و اتّفاق تحريك نمود. تأثير پذيرى شيعيان بحرين، لبنان و سوريه و برخى كشورهاى حاشيه خليج فارس از انقلاب اسلامى ايران، به دليل داشتن اشتراكات مذهبى، بيش از پيش بر اين گمان دامن زد كه هلال شيعى در منطقه، در حال شكل‌گيرى است.

شايان ذكر است كه عبدالله اردنى همچون برخى سران دولت هاى عربى از اعضاى مجمع مخفى شواليه هاى شناسايى مى شود. مجمعى كه با رويكرد ماسونى، سعى در بسط جريان هاى استعمارى در منطقه دارد.

پس از به قدرت رسيدن شيعيان عراق در بهار ١٣٨٢ ه. ش.، آمريكا و متّحدانش كوشش فراوانى را مصروف آن ساختند تا همگرايى شيعيان را به عنوان خطرى عليه اهل سنّت معرفى كنند و با مرعوب ساختن كشورهاى سنّى‌مذهب، آنان را وادار به مقابله با اين همگرايى و مقاومت در برابر آن كنند.

اين موضوع در ادامه جريان شبيه‌سازى وقايع آخرالزّمان نيز قابل شناسايى است.

اين امر، فرصت نوينى را در اختيار صليبيون و صهيونيست‌ها قرار مى‌داد تا به نحوى ديگر، به منازعات منطقه‌اى و ميان مردم مسلمان مظلوم دامن بزنند و از آب گل‌آلود، ماهى مطلوب خود را صيد كنند.

فروش اسلحه به كشورهاى عربى مسلمان و انعقاد پيمان‌نامه‌هاى دو جانبه و چند جانبه ميان دولت‌هاى عربى و دولت‌هاى غربى و حتّى رژيم صهيونيستى، تنها بخشى از پروژه شيعه‌هراسى، به بهانه احتمال شكل‌گيرى هلال شيعى‌اند.

از نظر تحليل‌گران، هلال شيعى از كرانه‌هاى شرقى درياى «مديترانه» شروع و پس از بازگشت، از سوريه و عراق به ايران و سواحل خليج‌فارس منتهى مى‌شود.

پوشيده نيست كه، بخش بزرگى از اين خيزش مستضعفان در مقابل مستكبران، حاصل زمينه‌هاى فكرى و فرهنگى موجود در ميان معتقدات شيعى و سازش‌ناپذيرى شيعيان در مقابل مستكبران، كين‌ورزى غرب و دولت‌هاى دست نشانده آنان با مؤمنان و فراهم شدن زمينه‌هاى جنبش اجتماعى براى شكستن حصارهاى ظالمانه صليبى و صهيونى است.