يكى از مهمان‌دارها در قسمت غربى در سالن، مدعوين را به قسمت سنتى دعوت مى‌كرد. در آن جا انواع و اقسام تنقلات مثل، آلوچه، آجيل، برگه‌هاى آلو و زردآلو، آجيل، چايى به همراه قليان و موسيقى سنّتى وجود داشت كه هركسى مشغول خوردن يكى از تنقلات بود كه مهمانان با صداى هل كشان متوجه ورود عروس و داماد شدند.

با كنجكاوى تمام، بيشتر مهمانان به بدرقه عروس و داماد رفتند كه در آن جا همه چشم‌ها به ماشين عروس و تزئين آن خيره شد. ماشين عروس از نوع آخرين مدل و بالاى چند صد ميليون تومان قيمت داشت.

تمام گل‌هاى به كار رفته از گران‌قيمت‌ترين گل‌ها بود. لباس عروس نيز با سنگ هاى تزئينى زيادى كار شده بود كه به آن جلوه خاصّى بخشيده بود و مشخّص بود كه قيمتى ميليونى دارد.

پس از كمى هل كشيدن و شاباش ريختن و آشنايى مهمانان با عروس و داماد، چند موزيك شاد در سالن پخش شد و جنب و جوشى به راه افتاد. بعد از گذشت يكى دو ساعت، از پاى بلندگو مهمانان را به صرف شام دعوت كردند.

روى ميز شام انواع و اقسام غذاها، دسرها و انواع نوشيدنى‌ها چيده شده بود، به طورى كه در وهله اوّل آدم از ديدن اين همه غذا و دسر سردرگم مى‌شد. بعد از صرف شام و پايان مراسم، يك نفر كه معلوم بود ازنزديكان عروس يا داماد است يك عكس بزرگ از اين زوج خوشبخت (!) را در بين مهمانان مى چرخاند و به همه نشان مى داد.

تمام مراسم اين عروسى مثل يك رؤياى زيبا و باورنكردنى بود كه شايد جوانان حاضر در اين جشن همه آرزوى اتّفاق چنين روزى را براى خود مى‌كردند. امّا اگر آنها از مشاجرات قبل و بعد از برگزارى جشن باخبر بودند، به طور قطع ديگر چنين آرزويى نمى‌كردند و همان عروسى ساده والدينشان را به اين همه زرق و برق پوشالى ترجيح مى دادند.

يكى از دلايل اصلى برگزارى چنين جشن‌هايى همان حس حسادت يا چشم و هم چشمى‌هاى افراد به اطرافيانشان است كه هميشه اين حس مخرّب و دشمن زندگى در تمام طول عمر با آن ها همراه بوده و مانع لذّت بردن و شاد بودن زندگيشان مى‌شود. به راستى يك انسان به چه قيمت حاضر به فروختن خوشبختى و سعادتش است؟

امان الله قرايى مقدم جامعه‌شناس و كارشناس علوم تربيتى، درباره مصرف گرايى در بين جوانان امروزى مى‌گويد: مصرف‌گرايى به طور كلى از دو زاويه مورد بررسى است، يكى از ديد مثبت و ديگرى از ديد منفى.

در حال حاضر كشورهاى پيشرفته سعى مى‌كنند تا از طريق انواع تبليغات و رسانه‌ها، مردم را به مصرف گرايى و خريد اجناس تشويق كنند؛ چون اگر مردم مبادرت به خريد اجناس نكنند، كارگر بى كار شده، اعتصابات، شورش‌ها و پس‌افتادگى اقتصادى به وجود مى‌آيد. پس مصرف گرايى از اين منظر خوب و مثبت است.

افراد در ازدواج خود بايد از افراط و تفريط بپرهيزند و جشن خود را در حدّ توان اقتصادى طرفين ازدواج برگزار كنند. همچنين دخترها نيز بايد به ميزان مورد نياز زندگى دو نفره وسايل خريدارى كنند.

قرايى با بيان اينكه بنيان ازدواج نبايد بر پايه مصرف گرايى بنا شود مى‌افزايد: اگر الگوى زندگى جوانان بر اساس شيوه زندگى حضرت زهرا (س) و زينب (س) باشد، زندگيشان پايدار است. هرچه ازدواج ساده‌تر و بنيانش بر مبناى عشق و دوستى باشد، دوامش بيشتر است. امّا ازدواجى كه بر اساس قباله باشد پايبندى نداشته و بنيان خانواده را سست مى‌كند به طورى كه در همان روزهاى ابتدايى به جدايى كشيده مى‌شود.

آمارها نشان مى‌دهد كه تهران كه داراى بالاترين تأثير از فرهنگ مصرفى غرب است، بيشترين آمار طلاق و كمترين آمار ازدواج را در ميان استان‌هاى كشور دارد

اين استاد «دانشگاه تربيت معلم» اين طور ادامه مى‌دهد: سابقه ٣٢ ساله تحقيقات و مطالعات من در زمينه طلاق، نشان داده است كه مصرف گرايى مهم ترين عامل بروز طلاق و جدايى در بين جوانان امروزى است. طبق مطالعات به دست آمده، بروز طلاق بين طبقه پايين و مرفّه جامعه كم است و بيشترين آمار طلاق در بين افراد متوسط جامعه اتفاق مى‌افتد.

يك ضرب المثل زيبا در زبان ما از ديرباز وجود داشته است كه «هر كسى پايش را به اندازه گليمش دراز كند» اين ضرب المثل بايد مصداق زن و شوهرهاى جوانى باشد كه به تازگى ازدواج كرده يا در شرف ازدواج هستند. امّا چنين مثالى نبايد باعث قانع بودن زن و مرد از وضعيّتشان شده به طورى كه ديگر هيچ گونه تلاش و فعّاليتى جهت پيشرفت زندگيشان نكنند.

منبع: خبرگزارى برنا