درباره اين خصوصيّت پدر- عشق و محبّت فراوان به امام زمان (ع)- چنين آورده: آنچه بيش از هر چيز قابل ذكر است توجّه و علاقه خاصّى بود كه ايشان به اهل بيت (ع) و خصوصاً حضرت بقيّةالله الاعظم- ارواحنا فداه- داشتند كه كاملًا در رفتار و گفتار ايشان آشكار بود. ايشان در تمام عمر شريفشان در انتظار و فراق آن حضرت، دلى‌سوزان و اشكى ريزان داشتند و در منابر و مجالس و محافل و در هر فرصتى دل‌ها را به ساحت مقدّس آن حضرت متوجّه و ملتفت مى‌كرد و با آن حال معنوى تأثير خاصّى در اشخاص مى‌گذاشت. مرحوم پدر، عنايت و اهتمام زايد الوصفى به ذكر فضايل و مناقب امام زمان (ع) داشت آن چنان كه تمام منبرهاى او در ايام مختلف سال در مسجد محلّ اقامه نماز جماعت يا مكان‌هاى ديگر و همچنين مجلسى كه در تمام روزهاى سال- قبل از ظهر- در منزل شخصى خود منعقد مى‌كرد، منحصر به ذكر امام زمان (ع) و آغاز و انجام آن در شرح زندگى و ديگر شئون حياتى و امامتى آن حضرت بود. هر كس دچار هر گونه گرفتارى و مشكل مادّى يا معنوى مى‌شد، قبل از هر چيز او را به نوعى از توسّلات به امام عصر (ع) رهنمون مى‌شد و توصيه‌اى در توجّه به آن حضرت و قرار دادن نذرى براى ايشان مى‌نمود.

در سنين پايانى عمر شريفشان با اينكه بيمارى، خروج او را از منزل مشكل كرده بود، پيوسته بر ذكر و ياد مولاى خود مداومت مى‌كرد و چه بسا به تنهايى دعاى مبارك ندبه را در روزهاى جمعه، سه مرتبه با شور و شوق و در حالتى از ابتهاج و انتظار مى‌خواند و در غم فراق مولاى خود مى‌گريست و خانواده و دوستان و ياران و شاگردان خود را به خواندن دعاى ندبه توصيه مى‌كرد.[١]

سرانجام مرحوم فقيه ايمانى كه عمرى در انتظار محبوبِ خود سوخته و چشم به راه دوخته بود و بسان مرغى در قفس با ياد مولاى خود نفس مى‌زد، در شب جمعه ٢٠ ذى قعده سال ١٣٧٠ ق. برابر با اوّل شهريور ماه ١٣٣٠ ش. در سنّى نزديك به هشتاد سالگى در اصفهان درگذشت و در دنياى فراخ‌تر و روشن‌تر پا نهاد و در قبرستان تاريخى تخت پولاد- در تكيه كازرونى‌ها- به خاك سپرده شد.

آثار مرحوم فقيه ايمانى در حوزه مهدويّت‌

چنانچه اشارت رفت از اين فقيه فرزانه و صاحب دل نزديك به ٧٠ جلد كتاب در حوزه‌هاى مختلف علوم دينى و ادبى و اسلامى باقى مانده كه از آن تعداد ٢٧ جلد مختصّ به حضرت بقيّة الله (ع) به زبان‌هاى عربى و فارسى و در قالب شعر و نثر است كه تاكنون هفت جلد آنها به همّت فرزند برومند ايشان چاپ و منتشر شده است كه در اينجا معرفى كوتاه برخى از آثار ايشان تقديم شما خوانندگان محترم مى‌گردد.

١. مطلع الانوار؛ ٢. فوز اكبر؛ ٣. شيوه‌هاى يارى قائم آل محمّد (ع)؛ ٤. سوز هجران (شعر)؛ ٥. انيس المحجّة فى كيفية الرّجعه (در بحث رجعت)؛ ٦. بشاراتِ الالهيّه الى الدولة القائميّه؛ ٧. تحفة القائميّه (در شرح و سند زيارت ناحيه مقدّسه)؛ ٨. تكملة الايمان بمعرفة صاحب الزّمان؛ ٩. الدّرة البهيّه (در بيان شباهت‌هاى آن حضرت به خورشيد)؛ ١٠. طالع مسعود (در شرح احاديث رسيده در ولادت قائمِ موعود)؛ ١١. فوائد المهدويّه (فوايد كلّى امام عصر در امر دين و دنياى مردم)؛ ١٣. وسائل المهديّه (در فضيلت يارى و نصرت آن حضرت)؛ ١٤. فتوحات مهديّه (فتوحات كلّى و فرج دينى و دنيوى براى شيعه در عصر غيبت).

اميد آنكه ساير نوشته‌ها و تأليفات اين عالمِ ربّانى و شيداى دل‌باخته موعود جهانى حضرت مهدى (ع) به تدبير فرزند برومند ايشان به نحوى شايسته در اختيار دوست‌داران امام عصر (ع) قرار گيرد و تعميق فرهنگ مهدويّت را در پى داشته باشد.

گزارشى از كتاب مطلع الانوار

مرحوم آيت الله ميرزا محمّد باقر فقيه ايمانى (ره) علاوه بر تعبّد و تخصّص و اجتهاد در بسيارى از علوم اسلامى- خصوصاً احاطه كم نظير او در احاديث و روايات- از طبع شعر خوبى نيز برخوردار بوده و به دو زبان عربى و فارسى شعر مى‌گفته است و بايد گفت كه شعر عربى او بر زبان فارسى‌اش برترى خاصّى دارد. ايشان درباره امام عصر (ع) قصايد و منظومه‌هاى فراوانى سروده و ارادت و محبّت خود را از اين طريق به آن حضرت اظهار داشته است. بيشتر اشعار عربى او به سبك استدلالى بوده و در آنها مسائل مربوط به آن حضرت را تبيين و اثبات مى‌كند كه مهم‌ترين اثر او در اين ساحت كتاب «مطلع الانوار فى ذكر امام الغائب عن الابصار» معرفى اين كتاب به طور كامل و شرح ارجوزه‌هاى آن در كتاب مشتاقى و مهجورى؛ نويسنده: عبدالحسن بزرگمهرنيا، ناشر: موعود عصر (عج) آمده است. است كه به زبان عربى و بالغ بر ٥٥٠٠ بيت و به سبك استدلالى است. اين كتاب شامل هفت ارجوزه است و هر ارجوزه هم متشكّل از چند فصل و هر فصلى هم بيانگر يكى از شئون امام عصر (ع) است.

«ارجوزه»: عنوانى است براى شمار زيادى از رساله‌هاى منظوم در بحر رجز كه دانشوران و شاعران معروف در موضوعات متنوّع و گسترده نگاشته‌اند تا حفظ و يادگيرى آنها براى فراگيرندگان آسان باشد. در اين منظومه‌ها مسائل فقهى، ادبى، تاريخى، تجويدى، تفسيرى، كلامى، عرفانى، فلسفى و ... بيان شده است.[٢]

هرگز وجود حاضر غايب شنيده‌اى؟!

در يكى از سال‌ها، شب نيمه ماه مبارك رمضان، حضرت آيت الله فقيه ايمانى، مشغول سرودن اشعارى به زبان عربى در مدح و منقبت پيامبر اكرم (ص) و خاندان گرامى او به ويژه امام عصر (ع) بودند كه به اين بيت مى‌رسند:

لا يسّما امامنُا الثانى عشر

من حاضرٌ فينا و عنّا مُستتر