ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٢٢ - آثار گناهان
از حضرت صادق (ع) روايت است كه فرمود: «بندهاى كه دوست خداست، در بلا و مصيبت دعا مىكند و خداوند متعال به فرشتهاى كه مأمور آن كار است، مىگويد: حاجت بندهام را بده، امّا عجله نكن، چون من خوش دارم صدايش را بشنوم، امّا يك وقت بندهاى كه دشمن خداست، در مصيبت دعا مىكند، در اينجا ذات اقدس الهى به آن فرشته مأمور مىگويد: با عجله حاجت اين بندهام را برآور، چون من خوش ندارم صدايش را بشنوم.»
آنگاه حضرت فرمود: «امّا مردم مىگويند: اينكه حاجتش داده شد، حتماً صاحب كرامت بود و آنكه حاجتش داده نشد، فرد پست و خوارى بوده است.
مؤمن هميشه در مسير خير و اميد به حق و رحمت الهى است تا وقتى كه عجله به خرج ندهد كه در اثر آن نا اميد مىشود و دعا را ترك مىنمايد.»
راوى گويد عرض كردم: چگونه عجله به خرج مىدهد؟ فرمود: «اينكه مىگويد: مدّتى است خدا را مىخوانم ولى حاجتم بر آورده نمىشود.
مؤمن، خداوند عزيز و جليل را براى حاجتش مىخواند و او در جواب مىگويد: اجابتش را به تأخير بيندازيد، چون من مشتاق صدا و دعاى اويم و آنگاه كه قيامت بر پا شد، مىگويد: بنده من! مرا خواندى امّا من اجابتت را به تأخير انداختم، ثواب تو چنين وچنان است.
و نيز در فلان كار هم مرا خواندى و آنجا هم اجابت تو را به تأخير انداختم، ثواب تو چنين و چنان است.
آنگاه حضرت فرمود: در اينجا مؤمن به خاطر ديدن پاداشهاى عظيم الهى، آرزو مىكند كه اى كاش! در دنيا خدا هيچ يك از دعاهايش را مستجاب نمىكرد.»
آثار گناهان
معصومين (ع) در دعاهايشان، از انواع گناهان، به ذات اقدس الهى پناه مىبردند، امّا تفسير (و توضيح آثار) آنها در روايتى كه از امام زين العابدين (ع) وارد شده، اينگونه آمده است: گناهانى كه موجب تغيير نعمت الهى مىشوند، عبارتند از: ظلم بر مردم، كار خيرى را كه به آن عادت كرده يا عمل معروفى را ترك كند و كفران نعمت و ترك شكر نمايد كه خداوند متعال مىفرمايد: خداوند متعال، حال هيچ قومى را دگرگون نخواهد كرد تا زمانى كه خود آن قوم، حالشان را تغيير دهند.
گناهانى كه پشيمانى بر جاى مىگذارند عبارتند از: كشتن كسى كه قتلش حرام است، خداوند متعال در مورد قابيل كه برادرش را كشت و از دفنش عاجز ماند مىفرمايد: (قابيل) پشيمان گرديد.
و ترك صله رحم- در صورتى كه قادر بدان باشد-، نماز را نخواند تا وقتش بگذرد، ترك وصيّت و ردّ مظالم و ندادن زكات تا زمانى كه مرگ فرا برسد و زبان بسته گردد.
گناهانى كه نعمت را از بين مىبرند عبارتند از: معصيت كردن انسان خداشناس، گردنكشى بر مردم و مسخره كردن و ريشخند نمودن آنان.
گناهانى كه بهره و نصيب انسان (از فيوضات الهى) را دفع مىنمايد، عبارتند از: اظهار فقر و احتياج نمودن، در وقت نماز عشاء و نماز صبح، خوابيدن (و آن دو را به جاى نياورند)، نعمتهاى الهى را كوچك شمردن.
و از خداوند عزيز و جليل، شكايت كردن.
گناهانى كه پرده عصمت را مىدرند عبارتند از: شرابخوارى، قمار بازى، انجام دادن كارى كه مردم را بخنداند، سخن بيهوده، شوخى كردن، ذكر عيبهاى مردم و با كسانى كه عقايد و اعمالشان مشكوك است، نشست و برخاست داشتن.
گناهانى كه موجب نزول بلاست عبارتند از: يارى نكردن كسى كه داد مىطلبد، كمك نكردن مظلوم و امر به معروف و نهى از منكر را ضايع نمودن.»
پىنوشتها:
[١]. امالى صدوق، ص ٢٦٥.
[٢]. پيام پيامبر (ص)، ص ٤٨٠.
[٣]. الكافى، ج ٢، ص ٤٦٨.
[٤]. همان، ص ٤٦٩.
[٥]. طرائف الحكم يا اندرزهاى ممتاز، ج ١، ص ٤٣٣.
[٦]. عدة الداعى و نجاح الساعى، ص ١٧.
[٧]. آيين بندگى و نيايش، ص ٧١.
[٨]. همان.
[٩]. همان.
١٠. عدة الداعى و نجاح الساعى، ص ٥٤.
١١. آيين بندگى و نيايش، ص ٨٣.