پيامبر پاك‌انديش و رهايى‌گرِ انسان و جهان- محمّد بن عبدالله (ص)- بزرگوارانه و، خدانگرانه، مى‌گفت: [هركه، اندكى از «تكبّر» و «خودبرتربينى» در او باشد، محال است كه در بهشت درآيد!]

نمى‌شود خود را جُداى از ديگران پنداشت و، بهشتى شد.

نمى‌شود اهل «كبر» بود، و با خُداى خلق «ارتباط» برقرار كرد!

زهراى بزرگ- آن مادر و منبعِ همه‌ى بزرگى‌هاى پيشوايانِ عدالت و آزادگى مكتب تشيّع- در آن نطقِ ناب و جهانى خويش، در مسجد پيامبر، مى‌گفت: جَعَلَ اللهُ الصَّلاتَ، تَنْزيهاً مِنَ الْكِبْرِ

همه‌ى هدف خدا، از نمازگزارى-

اين بوده است؛

كه جان‌هاتان را، از «تكبّر» و «خودشيفتگى»، پاك كند!

\*\*\*

آن كه خويش را تافته‌ى جُدا بافته مى‌پندارد، و دگران را داخلِ آدم نمى‌داند؛ هيچ‌گاه، داخلِ آدم نخواهد شد!

اگر اين‌گونه است، پس چرا افعال و عباداتِ نماز- معمولًا- به صورت «جمع» است؟!

إِيَّاكَ نَعْبُدُ، وَ إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ؛ اهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقِيمَ ...

السَّلامُ عَلَينْا، وَ عَلى عِبادِاللهِ الصّالِحين‌

السَّلامُ عَلَيْكُمْ، وَ رَحْمَتُ اللهِ وَ بَرَكاتُه!

آيا مى‌توان، به «تنهايى»، به بهشت رفت؟

آيا مى‌توان، به «تنهايى»، مُنتظر بود؟!

آيا مى‌توان، به تنهايى، «جهان موعود» را شناخت و درك كرد؟! ...

هرگز، اين‌گونه نيست. خودخواهى، بُن‌بستِ زندگى‌ست. خودخواهان، به بهشت نمى‌رسند.

خودكامان، با نگاه و نگرشِ تنگ و زبونانه‌يى كه دارند؛ هميشه‌ى خدا، «كوچك» اند!

نمى‌شود كوچك بود و، كوچك انديشيد؛ امّا از عهده‌ى حلِّ چالش‌ها و مسايلِ «بزرگ»، برآمد.

مأموريتِ مقدّسِ «امامِ زمان»، حكومت و مديريتِ «جامعه‌ى جهانى موعود» است؛ و انسانِ موعود، فقط در جامعه‌ى موعود، معنا و مفهوم مى‌تواند يافت؛ و همان‌گونه كه به تنهايى و خودخواهانه- با مَشى و مَنِشى استكبارى و خودكامانه- نمى‌شود وارد بهشتِ موعود شد، «انسانِ موعود» هم به تنهايى، و بى‌همراهى ياران و همراهان، نمى‌تواند به جامعه‌ى موعودِ «جهان» و «زمان» درآيد.

پرداختن به «جامعه‌شناسى انتظار»، نيازِ حتمى ماست.

نمى‌شود «پويا» نبود؛ امّا «اكنون» را سامان داد و، به «آينده» پرداخت! ...