از امام رضا (ع) روايت شده است كه: «كسى در اين كوه‌ها توقّف نكرد (حتّى كافر) مگر آنكه (دعايش) اجابت شده، اگر مؤمن باشد، اجابت اخروى و اگر كافر باشد، اجابت دنيايى دارد.»

٢. مسجد

چون آنجا خانه خداست و كسى كه بدانجا مى‌رود مقصود و مطلوبش خداست و قصد زيارت او را دارد، در حديث قدسى آمده است: «آگاه باشيد كه مساجد، خانه‌هاى من بر روى زمينند، پس خوشا به حال بنده‌اى كه در خانه خود، تطهير كند (و وضو بسازد) سپس مرا در خانه‌ام زيارت كند و او كريم‌تر از آن است كه قاصد و زائرش را نا اميد و محروم نمايد.»

سعيد بن مسلم از معاويةبن عمّار روايت كرده است كه وجود مقدس امام صادق (ع) هرگاه حاجتى داشت، هنگام زوال آفتاب (يعنى ظهر) آن را طلب مى‌كرد، بدين ترتيب كه اوّلًا چيزى در راه خدا صدقه مى‌داد، بعد بوى خوشى استشمام مى‌كرد و سپس به مسجد رفته و هر حاجتى داشت آن را به محضر حق‌تعالى عرضه مى‌داشت. ناگفته نماند كه اين خبر دلالت بر چهار مطلب دارد بدين شرح:

اوّل، هنگام ظهر، وقت طلب حاجت است؛

دوم، مستحبّ است ابتدا صدقه‌اى داده شود؛

سوم، خوب است بوى خوشى استشمام گردد؛

چهارم، مسجد محلّ خوبى جهت طلب حاجت مى‌باشد.

٣. در جوار قبر مقدّس حضرت اباعبدالله الحسين (ع)

بلكه شرافت اين مكان از ساير مكان‌ها بيشتر است.

در روايت آمده است: «خداوند سبحان در عوض قتل آقا سيّدالشّهدا (ع) چهار خصلت عطا كرده است: شفا را در تربتش نهاد، اجابت دعا را زير گنبدش قرار داد، ائمه بعدى از نسل اويند، مدّت زمانى را كه از زائران آن حضرت براى زيارت مى‌گذرانند، جزو عمرشان به حساب نمى‌آورد.»

محمّد بن مسلم از امام محمّد باقر (ع) يا امام جعفر صادق (ع) نقل كرده كه فرمود: «اى ابا محمّد! مثل ما خاندان نبوّت مثل آن خاندانى است كه در بنى اسرائيل بودند كه هرگاه يكى از آنان چهل شب در راه خدا كوشش مى‌كرد و دعا مى‌نمود، اجابت مى‌شد، ولى يكى از آنان پس از چهل شب بندگى و ترك گناه، هر چه دعا كرد، مستجاب نشد، نزد حضرت عيسى (ع) آمد و از اين وضعش شكايت كرده از آن حضرت خواست كه برايش دعا كند، حضرت عيسى (ع) تطهير كرد (وضو ساخت) نماز گزارد و سپس دعا كرد، وحى رسيد كه: اى عيسى! بنده من از راهى كه مى‌بايست بيايد، نيامد و به بيراهه رفت، چون او دعاكرد در حالى‌كه در قلبش نسبت به نبوّت تو شك داشت و اگر به همين حال دعا كند، حتّى اگر گردنش هم قطع گردد و سرانگشتانش پراكنده شوند، او را اجابت نخواهم كرد. عيسى (ع) به آن فرد گفت: خداى را مى‌خوانى؛ در حالى كه نسبت به پيامبرش شك دارى؟ گفت: اى روح خدا! اينكه مى‌گويى درست است (من نسبت به نبوّت تو شك دارم) از خدا بخواه كه اين شك را از من برطرف نمايد. در اينجا حضرت عيسى (ع) برايش دعا كرد، خداوند متعال هم تفضّل نمود و او به سوى خاندانش برگشت و جزو آنان گرديد.

ما اهل‌بيت هم همين‌گونه هستيم، خداوند متعال عمل بنده‌اى را كه در ما شك داشته باشد، قبول نمى‌كند.»

در نماز وتر، بعد از صبح، بعدازظهر و بعد از مغرب و در روايتى آمده كه بعد از مغرب، سجده كند و در سجودش دعا نمايد.

دعاى فقير: وقتى چيزى به فقير مى‌دهند، اگر فقير در حقّ آن دهنده، دعا كند، مستجاب است، امّا اگر در همان حال در حقّ خودش دعا