دشمنان آن حضرت از ترس برخورد نظامى و درگيرى با امام، سلاحهاى خود را بر زمين مى‌گذارند و با بلندكردن پرچم سفيد، تسليم مى‌شوند و از پيشاپيش لشگر او مى‌گريزند.

در تاريخ از اين گونه پيروزى‌ها ديده شده كه سپاهى با مشاهده قدرت طرف مقابل متزلزل و مرعوب شده و سرانجام قبل از رسيدن لشگر، خود را تسليم مى‌كردند.

پيامبر اسلام (ص) طبق شواهد تاريخى و آيات قرآن از اين موهبت برخوردار بوده و در مواردى صلابت و ابهّت آن حضرت و تصميم و اراده شكست‌ناپذير او دل‌هاى دشمنان را به لرزه افكنده و آنان را پريشان ساخته است و پيش از درگيرى و يا به مجرّد رويارويى، شكست خورده و پا به فرار نهاده يا تسليم شده‌اند.

پيامبر اسلام (ص) در «غزوه بدر» با اقليّتى غير مجهّز و بسيار كم در برابر سپاهى مجهّز و چندين برابر، نه تنها ايستاد؛ بلكه به پيروزى جالبى هم رسيد و اين خود از مواردى است كه دشمن با رعبى كه در دلش از پيامبر اسلام (ص) توسط خداوند افتاد و با دادن بيش از هفتادكشته و مجروح و به جا نهادن اسيران زياد، پا به فرار گذاشت. ابوسفيان در اين باره مى‌گويد: به محض رساندن كاروان به مكّه به سرعت به بدر مراجعه كردم، لشكر در حال فرار بود و به هر كس مى‌گفتم: بايست! مى‌گفت: على (ع) سوار بر اسب مرا تعقيب مى‌كند.

در جنگ خندق پس از محاصره مدينه توسط نيروهاى قريش و احزاب و عبور عمرو بن عبدود و همراهان او از خندق و رجزخوانى عمرو، اضطراب و دلهره‌اى بين مسلمانان رخ داده بود كه به تعبير قرآن‌ «وَزُلْزِلُوا زِلْزالًا شَدِيداً»[١] و فرياد «متى نصرالله» سر مى‌دادند.

آنگاه كه حضرت على (ع) عمرو را با يك ضربت از پا درآورد و پيامبر (ص) فرمود: «ضربة على يوم الخندق افضل من عبادة الثّقلين» ترس و رعب عجيبى در دل دشمن افتاد و شبانه فرار كردند.

و نيز در جنگ با يهود بنى‌نظير و بنى قريظه، ترس و نگرانى به حدّى بود كه به تعبير قرآن:

«وَقَذَفَ فِي قُلُوبِهِمُ الرُّعْبَ يُخْرِبُونَ بُيُوتَهُمْ بِأَيْدِيهِمْ وَ أَيْدِي الْمُؤْمِنِينَ؛[٢]

و در دلشان (از سپاه اسلام) ترس افكند تا به دست‌خود و به دست مؤمنان خانه‌هاشان را ويران كردند.»

در فتح مكّه هم زمينه چنان فراهم مى‌شود و به گونه‌اى مرعوب مى‌گردند كه جرئت هر گونه مقاومت و رويارويى از لشكر جرّار قريش و ابوسفيان سلب مى‌گردد و همه طوعاً و كرهاً تسليم مى‌شوند و شعار «لا اله الا الله وحده وحده وحده انجز وعده و نصر عبده و اعزّ جنده و هزم الاحزاب وحده» تحقّق مى‌يابد.

باز در انقلاب اسلامى، ديديم كه دشمن با همه قوا و توان و سلاح‌هاى مدرن، چگونه صحنه را خالى مى‌كرد، مخصوصاً در آخرين روزهاى پيروزى انقلاب اسلامى شاهد بوديم كه در پى فرمان حضرت امام (ره) و ريختن همه مردم به خيابان‌ها با