عالم معاصر، آخوند ملّا محمود عراقى (ره)، نقل كرده است: من در اوايل جوانى، در بروجرد در مدرسه شاهزاده، مشغول تحصيل علم بودم. هواى آن شهر معتدل است و در ايّام نوروز، باغات و اراضى آن سبز و خرّم مى‌شود و آثار زمستان و برف و سرماى هوا از بين مى‌رود ولى دو فرسخ از شهر كه به سمت اراك برويم بلكه كمتر از دو فرسخ، زمستان غالباً تا اوّل خرداد ثابت و برقرار است.

اوايل فروردين، چون هوا را معتدل ديدم و درس‌ها هم به خاطر رسومات نوروز تعطيل بود، با خود گفتم قبر امام‌زاده سهل بن على (ع) را كه در روستاى آستانه است، زيارت كنم. آستانه از روستاهاى بخش كزاز شهر اراك است و اين امام‌زاده در هشت فرسخى بروجرد واقع شده است. جمعى از طلّاب هم، بعد از اطّلاع از قصد من، همراه من شدند و با لباس و كفشى كه مناسب هواى بروجرد بود پياده بيرون آمديم و تا پايه گردنه، كه تقريباً در يك فرسخى شهر واقع است راه پيموديم. در ميان گردنه، برف ديده مى‌شد، ولى به خاطر آنكه در كوهستان تا ايّام تابستان هم برف مى‌ماند، اعتنايى نكرديم.

وقتى از گردنه بالا رفتيم، صحرا را هم پر از برف ديديم، ولى چون جاده كوبيده بود و آفتاب مى‌تابيد و تا رسيدن به مقصد بيش از شش فرسخ باقى نمانده بود، به راهمان ادامه داديم. با خود حساب كرديم كه دو فرسخ ديگر را در آن روز مى‌رويم و شب را كه شب چهارشنبه بود، در يكى از روستاهاى بين راه مى‌خوابيم.

فقط يك نفر از همراهان از همان جا برگشت. عصر به روستايى رسيديم و در آنجا توقّف كرديم و شب را همانجا خوابيديم.

صبح وقتى برخاستيم، ديديم برف باريده و راه را بسته و مخفى نموده است. با اين وجود وقتى نماز خوانديم وآفتاب طلوع كرد، آماده رفتن شديم.

صاحب منزل مطّلع شد و ممانعت كرد و گفت: جاده‌اى نيست كه از آن برويد و اين برف تازه، همه راه‌ها را بسته است.

گفتيم: باكى نيست، زيرا هوا خوب است و روستاها به يكديگر متصّل هستند و مى‌توانيم راه را پيدا كنيم، لذا اعتنايى نكرديم و به راه افتاديم.

آن روز را هم با سختى تمام رفتيم. عصر وارد روستايى شديم كه از آنجا تا مقصد، تقريباً كمتر از دو فرسخ مسافت بود. شب را در خانه شخصى از خوبان، به نام حاجى مراد خوابيديم. صبح وقتى برخاستيم، هوا به شدّت سرد شده بود و برف هم بيشتر از شب گذشته باريده بود، امّا ابرى ديده نمى‌شد.

نماز صبح را خوانديم و چون مقصد نزديك و شب‌