آخرالزّمان است، به شرح در كتب تاريخى و حديثى آمده است. اگر قائل به بلاد ممدوح، مشموم و مضموم باشيم، طالقان از «بلاد ممدوح» است، به طورى كه توسط ائمّه اطهار (ع) مدح شده است. از آن جمله در «بحارالانوار»[١] به نقل از اميرالمؤمنين على (ع) آمده است: «ويحاً للطّالقان فإنّ لله عزّوجلّ بها كنوزاً ليست من ذهبٍ و لا فضّة و لكنّ بها رجالٌ مؤمنون عرفوا الله حقّ معرفته و هم ايضاً انصارالمهدى فى آخرالزّمان؛ خوشا به حال طالقان؛ به درستى كه خداوند متعال در آنجا گنج‌هايى قرار داده كه از جنس طلا و نقره نيست، بلكه اين گنج‌ها مردان مؤمنى هستند كه خدا را شناخته و حقّ خداوند را به جا مى‌آورند، و آنها ياران حضرت مهدى (ع) در آخرالزّمان هستند». همين‌طور كتب شيعى ديگرى، مانند تاريخ محمّدبن جرير طبرى ياران حضرت را از طالقان تا ٢٤ نفر شمارش مى‌كند و مى‌گويد: «و مِنْ طالقان أربعة و عشرون رجل».

همين طور در «شرح نهج‌البلاغه» ابن ابى الحديد از قول حضرت على (ع) مى‌فرمايد: «همانا براى آل محمّد (ص) در طالقان گنج‌هايى است كه به زودى ظاهر مى‌شود:» «و انّ لآل محمّدٍ بالطّالقان لكنوزاً سيظهره الله إذا شاء دعاه حقّ يقوم بإذن الله فيدعوا الى دين الله»؛ «تاريخ يعقوبى» نيز مى‌گويد: «پس فضل بن يحيى به مردم طالقان چيره شد و فرمانده ترك با لشكر عظيمى به جنگ فضل آمد و جنگى سخت بين آنها درگرفت و فرمانده ترك از ناحيه صورت به شدّت آسيب ديد و لشكر وى در اثر آن شكست خورد». همين‌طور در «معجم الاحاديث الامام المهدى» شيخ على كورانى و در «عصر ظهور» از همين نويسنده و در «كنزالعمّال» متّقى هندى در قرن دهم- كتابى از اهل تسنّن كه جامع روايى هم مى‌باشد- و «مدينة المعاجز» سيّد هاشم بحرانى، راجع به على بن صالح طالقانى و داستان سوار بر ابر شدن ايشان و ملاقات با امام موسى بن جعفر (ع) مدح شده است كه عين داستان در صفحات بعدى خواهد آمد.

مردم طالقان در مسير ظهور

در بستر تاريخ، نامى از طايفه‌هايى به نام تميمى برده شده كه اهل مدينه بودند و طايفه‌هايى مانند غمامى (ابدى) كه اين دو طايفه در حال حاضر در طالقان هستند. و اينكه مردم طالقان جملگى سادات بوده و اهل مدينه‌اند. وجود پيرمردان و پيرزنانى طالقانى كه بعد از فوت در هر كجاى ايران از دنيا بروند مردم به قبور آنها سر روضه درست كرده و به زيارت آنها مى‌روند از جمله‌