ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٦٦ - پيام ها و نكته ها
شنبه، رسول خدا (ص) و يكشنبه، اميرالمؤمنين (ع) و دوشنبه، امام حسن (ع) و امام حسين (ع) و سه شنبه، على بن الحسين و محمّدبن على (ع) و جعفر بن محمّد (ع) وچهارشنبه، موسى بن جعفر (ع) و على بن موسى (ع) و محمّد بن على (ع) و منم، و پنجشنبه، فرزندم حسن (ع) و جمعه، فرزند فرزندم است و اهل حق به سوى او جمع مىشوند. اين است معنى ايّام، پس با ايشان در دنيا دشمنى مكنيد كه با شما در آخرت دشمنى كنند. بنابراين، بهترين ساعات براى توسّل جستن به ساحت مقدّس حضرت ولى عصر (ع)، شب و روز جمعه است چنانچه اگر اين توسّل در مكانهاى متعلّق به آن حضرت همچون مسجد جمكران باشد، فضيلت بيشترى دارد.
٢. ائمّه معصومين (ع) واسطه كلّ فيوضات الهى به مردم مىباشند و تعبيراتى همچون «الباب الذى لا يؤتى إلّا منه، وجهالله و السبب المتصّل بين الأرض و السّماء» كه درباره ايشان آمده است، نشان مىدهد ايشان واسطه آبرومندى ما در پيشگاه خداى متعال هستند. وجود واسطه بين خالق و خلق، از جهتى مناسب با كمال عظمت و بزرگى مقام ربوبيّت است كه تنها كسانى كه به مقام «قابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنى» رسيدهاند، مىتوانند مستقيماً با او سخن بگويند و از سويى ديگر متناسب با رتبه ناقص و ضعيف بندگان مىباشد، و الّا خداوند متعال هيچ نيازى به وجود واسطهها ندارد.[١] حال اگر كسى رتبه و منزلت خويش را بسيار پايين آورد، خود محتاج به واسطه ديگرى براى ارتباط با ائمّه (ع) است. امام زادهها، و اولياى الهى و شهداى گرانقدر و علماى اسلام واسطههاى مناسبى براى اين منظور هستند. استاد بزرگوار ما، حضرت آيتالله العظمى مظاهرى تشرّفى را از يك نفر از اهل معرفت به خدمت حضرت ولى عصر (ع) ذكر كردند كه در ضمن آن، امام زمان (ع) به او فرموده بودند: «خداوند را به جيرهخواران من قسم بده». سؤال شده بود: جيره خوران شما چه كسانى هستند؟ فرموده بودند: «طلّاب».
٣. اهميّت وجوب طهارت مسجد و تطهير آن از نجاست، در حدّى است كه طبق فتواى بسيارى از فقها، مقدّم بر نماز اوّل وقت در مسجد است، به گونهاى كه اگر كسى اعتنا به تطهير آن اعتنا نكرد و اقدام به نماز خواندن نمود، نماز او اشكال دارد.
در حديثى منسوب به پيامبرآمده است كه فرمودند: «نجاست را از مساجد خودتان، دور نماييد».[٢] بر كسى كه وارد مسجد مىشود، مستحب است كفش خود را وارسى كند كه نجاستى بر آن نباشد[٣] و از اين جهت مستحب است كه دستشويى مساجد كنار درب آن باشد تا از مسجد و حياط آن فاصله داشته باشد. از رسول خدا (ص) نقل است كه فرمودند: «محلّ شستوشوىتان را در ورودى مساجدتان قرار دهيد».[٤]
٤. امام (ع) از همه اعمال و رفتار و حقايق در دنيا اطلاع دارند و حتّى بر افكارى كه به ذهن انسانها خطور مىنمايد، احاطه علمى دارند. در اين داستان، امام (ع) قبل از آنكه آقاى عسكرى سخنى بگويد، از مافىالضمير او خبر داده، مىفرمايند: «پنجشنبه است، چهارشنبه نيست». سپس اضافه فرمودند: «سه سؤالى كه دارى، بگو». در اينجا مناسب است به يك روايت اشاره كنيم: سيف تمّار مىگويد: با جماعتى از شيعيان در حجر اسماعيل خدمت امام صادق (ع) بوديم. حضرت فرمودند: «آيا جاسوسى مراقب ماست؟» ما به راست و چپ نگاه كرديم و كسى را نديديم. عرض كرديم، خير. حضرت فرمودند: «به پروردگار اين كعبه! اگر من با موسى و خضر مىبودم، به آنها خبر مىدادم كه من از آنها داناترم و چيزى را كه نزد آنها نبود، به ايشان گزارش مىدادم. زيرا به موسى و خضر (ع) علم آنچه گذشته و واقع شده، عطا شده بود، ولى علم آنچه تا روز قيامت واقع مىشود، عطا نشده بود. ليكن ما از راه وراثت، آن علم را از رسول خدا (ص) به دست آوردهايم».[٥]
٥. شرافت و ارزش مكانها گاهى وابسته به اولياى الهى و حجّتهاى خدايى است كه در آن مكانها و زمانها حضور داشته و دارند، مثل مشاهد مشرّفه و عتبات عاليات .... گاهى هم ارزش و قداست آنها به جعل و اراده الهى است كه چنين مكانها و زمانهايى مبارك و مقدّس باشد. مثل شب قدر، عيد فطر، قربان، عرفات، مشعر و منى، كعبه و همه مساجد روى زمين.
گرچه اين قسم دوم هم بى ارتباط با ولى خدا و انبيا و اوصياى الهى آنها (ع) نيست. چنانچه مولاى ما، امام عسكرى (ع)، عظمت بيتالله الحرام را به وجود مقدّس خاتم الانبيا، حضرت محمّد (ص) ذكر مىفرمايند.
در اينجا، وجه سومى را هم براى زمانها و مكانها مىتوان تصوّر نمود. گاهى زمان يا مكان داراى شرافتى ذاتى به اراده خداوند متعال است؛ ولى پس از آن، به واسطه حضرت حجّت (ع) داراى شرافتى دو چندان مىشود. چنانچه شب نيمه شعبان كه شرافتى عظيم داشت، با تولّد حضرت بقيّةالله (ع) در شب
نيمه شعبان سال ٢٥٥ ق. عظمت و شرافتى فوقالعاده پيدا نمود.
در اين داستان، زمين مسجد امام حسن مجتبى (ع) در ابتدا به واسطه ريختن خون شهيد فضيلت پيدا كرده و پس از آن به واسطه مسجد شدن و خانه خدا گشتن، شرافت آن مضاعف گشت.
٦. جمله امام (ع) كه فرمودند: «يَدُاللَّهِ فَوْقَ أَيْدِيهِمْ»، هم ممكن است اشاره به اسم حاج يدالله رجبيان باشد و هم اشاره به اينكه اراده او فوق همه ارادهها و قدرت او غالب بر همه قدرتهاست. زيرا هر كس كه عملى را به اراده خويش انجام مىدهد، از سرمايهاى كه او در اختيارش قرار داده استفاده مىكند و هرگاه سرمايه را از انسان بگيرد، كسى نمىتواند از آن دفاع نمايد؛ پس هر كس