خليفه‌ى دوم دو سوره‌ى خلع و حفد را در نمازش قرائت مى كرد . اين دو سوره كه هم اكنون در قرآن نيست سوره هايى جعلى بودند كه عمر آنها را جزء قرآن مىدانست . همان منابعى در اين باره سخن گفته اند كه عمر را صاحب فضيلت جمع آورى و صيانت از قرآن مىدانند ؛ اما جاى تعجب است اين كتابها نه بر خليفه كه اين دو سوره را در نمازش مىخواند ، خرده مىگيرند ، نه بر اطرافيانش ، كه آن دو سوره را در نسخه هاى قرآنشان نوشته بودند !

اينكه بدانيم چرا خليفه دو سوره به قرآن افزود حكايتى دارد كه تنها با فهم مطالب زير مىتوان آن را درك كرد :

اول : حساسيت نسبت به معوّذتين ( سوره‌ى ناس و فلق ) ؛

چرا كه پيامبر ( ٦ ) هميشه اين دو سوره را براى حسن ( ٧ ) و حسين ( ٧ ) مىخواند تا از شرّ انس و جن در امان باشند . پس تلاش كردند به اين بهانه كه اين دو سوره ، دعاى چشم زخم هستند ، معوذتين را از قرآن حذف كنند و دو سوره‌ى « حَفد » و « خَلع » را جايگزين كنند !

دوم : به جوش آمدن خونشان از قنوت پيامبر ( ٦ ) ؛

پيامبر ( ٦ ) بزرگان قريش را در قنوت نماز لعن مى كردند ! پس آنان با جعل حديث تلاش كردند تا گناه قريشيان را بشويند و لعن شدنشان را يك اشتباه