دانستيم كه پس از وفات پيامبر ( ٦ ) على ( ٧ ) به دستور ايشان قرآن را جمع و نزد مردم آورد ، ولى سران حكومتى آن را نپذيرفتند ، پس حضرت آن را بردند و فرمودند : « به خدا قسم ، ديگر آن را نخواهيد ديد ، من فقط وظيفه داشتم ، زمانى كه آن را جمع كردم ، شما را آگاه سازم تا آن را بخوانيد . » ( الكافي : ٢ / ٦٣٣ ) از اهل بيت ( : ) روايت شده است كه نسخه‌ى امام على ( ٧ ) نزد ماست و امام مهدى ( عجل الله تعالى فرجه الشريف ) آن را براى مردم خواهد آورد . ( الكافي : ٢ / ٦٣٣ ؛ المسائل السرويه ، شيخ مفيد : ٨١ )

اهل سنت نيز در توصيف اين نسخه رواياتى دارند ، ابن جزى در تسهيل ( ١ / ٦ ) مى گويد : « قرآن در زمان رسول خدا ، در نسخه هاى مختلف و در حافظه‌ى مردم ، پراكنده بود ، زمانى كه رسول درگذشت ، على در خانه اش نشست و آن را بر حسبِ ترتيب نزول مرتب كرد و اگر مصحف او يافت مىشد ، علم زيادى در آن بود ، اما يافت نشد . » ( ابن سعد : ٢ / ق ٢ / ١٠١ ؛ استيعاب : ٣ / ٩٧٤ ؛ انساب الاشراف : ١ / ٥٨٧ ؛ ومناقب آل ابى طالب : ١ / ٣١٩ ؛ كنز العمال : ٢ / ٥٨٨ )

حضرت نسخه‌ى ديگرى نيز داشت كه قرآن در دست ما ، براساس آن است . اين قرآن در زمان عثمان ، توسط حذيفه در اختيار گروه نسخه بردارى قرار گرفت و بر اساس آن قرآن رسمى نوشته شد .

تفاوت ميان اين دو نسخه ، فقط در ترتيب آيات است . تفاوتى كه عامل مهمى در فهم قرآن و تفسير آن است .