در كتاب تاريخ بخارى ( ١ / ٣٨٢ ) و اُسد الغابة ( ٥ / ١٥٦ ) ابو جارية انصارى از پيامبر ( ٦ ) روايت كرده است كه فرمودند : « هر نوع تلاوت قرآنى صحيح است . » سيوطى نيز در اتقان به نقل از ابو هريرة اين روايت عمر را بيان كرده است : « تلاوت قرآن به هر شكل صحيح است ، مادامى كه عذاب و رحمت آن دگرگون نشود و سندهاى اين روايت صحيح اند . » در كنزالعمال ( ١ / ٦١٨ و / ٦١٩ ، ٢ / ٥٢ و / ٦٠٣ ) روايت عمر ، با اين كلام پيامبر ( ٦ ) خطاب به او آغاز شده است كه سه بار فرمودند : « از شيطان دورى كن . . . همه‌ى قرائت ها صحيح است . . . »

صحيح دانستن اين روايات ، بدين معناست كه :

اول : هر كس ، هرطور كه دلش مىخواهد مىتواند قرآن را بخواند !

هيچ محدوديتى در كلمات وجود ندارد ، به جز يك شرط ساده : اگر آيه در رحمت خداست ، پس از تغيير ، به عذاب تبديل نشود و بر عكس !

دوم : عمر مىگويد : اگر ديدى كسى قرآن را اشتباه مىخواند ، به روى خودت نياور !

چون يك بار قرائت كسى را تصحيح كردم و او نپذيرفت و براى حل اين اختلاف نزد پيامبر ( ٦ ) رفتيم و پيامبر ( ٦ ) قرائت او را نيز درست دانستند ، آن وقت من ناراحت شدم ! و در روايت آمده : از زمان جاهليت ، هيچ روزى مانند آن روز در نبوت محمد شك نكردم و پيامبر ( ٦ ) به من فرمود : شك نكن ، كه خدا دست مردم را باز گذاشته كه با رعايت معني ، هر لفظى را انتخاب كنند .