در كتاب احمد بن حنبل آمده است ، سمرة از پيامبر ( ٦ ) چنين نقل كرد : « اگر سخنى برايتان بيان كردم ، هرگز چيزى به آن اضافه نكنيد و ادامه داد : چهار كلام است كه از پاك ترين سخنان است ؛ اين كلمات از قرآن است و با هر كدام كه شروع كني ، تفاوتى ندارد : سبحان الله و الحمد لله و لا إله الا الله و الله اكبر . . . » . ( نسائى ٢ / ١٤٣ به نقل از اُبي ! )

* حذف آيه‌ى « ألا بلغوا قومنا . . . » !

بخارى در چند روايت ( ٣ / ٢٠٤ و ٢٠٨ و ٤ / ٣٥ و ٥ / ٤٢ ) نقل مىكند كه آيه‌ى « ألا بلغوا قومنا بأنا قد لقينا ربنا فرضى عنا و أرضانا ؛ به قوم ما بگوييد كه ما پروردگارمان را ملاقات كرديم و او از ما خشنود شد و ما را از خود خشنود ساخت » در قرآن بوده و از آن حذف شده است . او ادعا مىكند كه مسلمانان آن را تلاوت مى كردند و اين آيه درباره‌ى شهداى « بئر معونه » است كه پيامبر ( ٦ ) آنها را به نجد فرستاده بود و قبايل رعل ، ذكوان و گروهى از بنى لحيان به آنها خيانت كردند .

همچنين مسلم ( ٢ / ١٣٥ ) و احمد ( ٣ / ١٠٩ و ٢١٠ و ٢١٥ و ٢٥٥ و ٢٨٩ ) در بسيارى از اين روايات ، اين آيه را نسخ شده مىنامند و در برخى ديگر ، اين آيه را در زمره‌ى آياتى مىدانند كه بعد از پيامبر ( ٦ ) به آسمان بازگشت ؛ درحالي كه اين به اصطلاح آيه ، جمله اى ناقص است !