در تاريخ مدينه ( ٣ / ١٠٠٩ ) آمده است كه ابى بن كعب « اين پنج مورد را نيز در مصحفش نوشت ، ام الكتاب [ سوره‌ى حمد ] معوذتين و آن دو سوره [ خلع و حفد ] اما ابن مسعود هيچ كدام را در مصحفش نياورد . عثمان ، سوره‌ى فاتحه و معوذتين را در مصحف نوشت و آن دو سوره را كنار گذاشت . »

سيوطى در اتقان ( ١ / ٢٢٧ ) گفته است كه طبرانى با سند صحيح از ابى اسحاق نقل كرده است كه گفت : « به امية بن عبدالله بن خالد بن اسيد در خراسان اقتدا كرديم و او اين دو سوره‌ى خلع و حفد را تلاوت كرد . » منظور از خواندن آن در نماز ، اين است كه آن دو را جزء قرآن مىدانسته است . مجمع الزوائد ( ٧ / ١٥٧ ) ضمن نقل اين روايت آن را صحيح دانسته است .

امية بن عبدالله كسى است كه از طرف عبدالملك بر خراسان حكومت مى كرد . ( اسد الغابة : ١ / ١١٦ ؛ بخاري ، تاريخ : ٢ / ٧ ؛ رازى ، الجرح والتعديل : ٢ / ٣٠١ ؛ تهذيب الكمال : ٣ / ٣٣٤ ) امية بن عبدالله از نزديكان عبدالملك بود كه حكومت خراسان را به او داد . او زمانى دو سوره‌ى حفد و خلع در نماز مىخواند كه بيش از نيم قرن از مرگ عمر مىگذشت ! و اين يعني ، حكومت اموى ، آن دو را به جاى معوذتين ، جزء قرآن مىدانست ! اما شيوايى قرآن آن دو سوره‌ى جعلى را كنار زد ، چنان كه آتش ، طلا را از ناخالصي ، مىپالايد . خداوند مسلمانان را از شرّ اين جعليات و جاعلين آن ، در امان داشت !