است . چنان كه بخارى ( ١ / ١٩٣ ) روايت مىكند : « ابوهريرة گفت : من نماز پيامبر را برايتان تصوير مىكنم ؛ او در ركعت دوم نماز ظهر ، عشاء و صبح ، پس از گفتن ( سمع الله لمن حمده ) قنوت مىگرفت و در آن براى مؤمنان دعا مى كرد و كافران را لعن مىنمود . » ( همچنين ر . ك مسلم : ٢ / ١٣٥ ؛ نسائي : ٢ / ٢٠٢ ؛ أبو داود : ١ / ٣٢٤ ؛ أحمد : ٢ / ٢٥٥ و ٣٣٧ و ٤٧٠ ؛ بيهقي : ٢ / ١٩٨ و ٢٠٦ ؛ در المنثور : ١ / ٣٠٧ نيز آن را آورده و مىگويد : دارقطنى نيز اين را روايت كرده است . )

احمد نيز ( ١ / ٢١١ ) روايت مىكند : « رسول الله فرمود : نماز دو ركعت دو ركعت است . در پايان هر دو ركعت تشهد مىخوانى و اظهار خضوع و فروتنى و تهيدستى مىكنى و دو دستت را محدب مىكنى [ توصيفِ حالت قنوت ، سپس راوى توضيح مىدهد يعني ] - آن را به سوى خدايت بلند مىكنى و به طورى كه گودى آن به طرف صورتت باشد - و مىگويى : پروردگارا ! پروردگارا ! سپس پيامبر سخن تندى درباره‌ى كسانى كه آن را به جا نمىآورند ، فرمود . » احمد اين روايت در ( ٤ / ١٦٧ ) نيز آورده و گفته : هر كس آن را انجام ندهد ، نمازش ناقص است . ( و ترمذي : ١ / ٢٣٨ )

در سنن بيهقى ( ٢ / ١٩٨ ) از براء بن عازب نقل شده است كه پيامبر نماز واجبى را نمىخواند ، مگر آنكه در آن قنوت مىگرفت . كتاب مجمع الزوائد ( ٢ / ١٣٨ ) ضمن توثيق اين روايت ، روايت موثق ديگرى از عايشه نقل كرده است كه رسول خدا ( ٦ ) فرمود : « قنوت مىخوانم تا خدايتان را بخوانم و شما حوائجتان از خداوند بخواهيد [ منظور در نماز جماعت است ، زمانى كه پيامبر