عجيب اين است كه عمر اين قرائت را به پيامبر ( ٦ ) نسبت داده است ، سيوطى در درالمنثور ( ٤ / ٦٩ ) به نقل از عمر آورده است : « پيامبر وَمِنْ عِنْدِه عِلْمُ الْكِتَابِ را خواند و گفت : علم كتاب از نزد خداست » همچنين در ( كنز العمال : ٢ / ٥٩٣ ) نقل شده است كه عمر اين آيه‌ى مدنى را در مكه از پيامبر شنيد ! ( كنز العمال ١٢ / ٥٨٩ و مجمع الزوائد : ٧ / ١٥٥ )

خدا را شكر كه كسى به حرف عمر تن در نداد و اكنون اين آيه در قرآن وَمَنْ عِنْدَه عِلْمُ الْكِتَابِ است .

بعد از بيان ناكامى عمر در تلاش براى تغيير معناى اين آيه ، جاى اين سؤال باقى است كه منظور از « شاهد بر امت بعد از پيامبرش » كه در اين آيه و آيه‌ى ديگرى كه مىفرمايد : أَفَمَنْ كَانَ عَلَى بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّهِ وَيَتْلُوهُ شَاهِدٌ مِنْهُ ( هود : ١٧ ) كيست ؟

پيروان اهل بيت ( : ) رواياتى را بيان كرده اند كه مصداق « من عنده علم الكتاب » و « شاهد بر امت » را على بن ابى طالب ( ٧ ) معرفى مىنمايند .

از جمله روايتى صحيح ، در تفسير على بن ابراهيم ( ١ / ٣٦٧ ) از امام صادق ( ٧ ) نقل شده است كه فرمودند : « كسى كه نزد او علم الكتاب است ، اميرالمؤمنين ( ٧ ) است . از حضرت سؤال شد ، كسى كه قسمتى از علم كتاب را دارد ، داناتر است يا كسى كه [ تمام ] علم الكتاب نزد اوست ؟ حضرت پاسخ داد : علم كسى كه قسمتى از علم به كتاب را دارد ، در مقابل كسى كه علم الكتاب نزد اوست مانند پشه اى است كه مقدارى از دريا را بر بال هاى خود حمل مىكند . . . اميرالمؤمنين ( ٧ ) فرمود : آگاه باشيد كه علمى كه آدم با خود از