بخارى ( ٧ / ١٧٥ ) اين عبارت « واديان . . . » را به عنوان حديثى از پيامبر ( ٦ ) نقل كرده ، مسلم ( ٣ / ١٠٠ ) نيز پس از نقل اين روايت آورده است : « ابو موسى اشعرى قاريان بصره را فراخواند . پس سيصد تن از قاريان به نزد او آمدند . ابوموسى به ايشان گفت : « شما نيكان بصره و قاريان اين شهريد ؛ قرآن را به نيكى تلاوت كنيد و مبادا گذر زمان قلبهاى شما را سخت كند ؛ همان گونه كه باعث سنگدلى [ و فراموشكاري ] پيشينيان شما شد . ما قبلا سوره اى را قرائت مى كرديم كه در بزرگى و كوبندگي ، آن را شبيه سوره‌ى برائت مىانگاشتيم ، اما آن را فراموش كردم ؛ تنها اين جمله را از آن به ياد دارم : « لو كان لابن آدم واديان من مال لابتغى واديا ثالثا و لا يملأ جوف ابن آدم الا التراب ؛ اگر فرزند آدم دو درّه پر از مال داشته باشد ، درّه‌ى سومى را طلب مىكند و شكم فرزند آدم را جز خاك چيزى پر نخواهد كرد . » و سوره اى را مىخوانديم كه شبيه يكى از مسبّحات ( ١ ) ( ١ ) . سوره هايى كه با تسبيح خداوند آغاز مىشود كه عبارتند از اسراء ، حديد ، حشر ، صف ، جمعه ، تغابن ، اعلي . بود . آن را نيز فراموش كردم ؛ تنها يك آيه از آن را به ياد دارم : « يا ايها الذين آمنوا لم تقولون مالا تفعلون . فتكتب شهادة فى اعناقهم