مکارم الأخلاق ت میرباقری - شیخ طبرسی - الصفحة ٢٥ - فصل اول اخلاق و شمايل، و رفتار او با مجلسيان

ميداد و هر كس را باندازه فضل و برتريش در دين سهم ميداد، كه بعضى از مردم يك نياز داشتند و بعضى دو نياز و بعضى نيازهاى بيشترى و باندازه‌اى كه كارشان را با صلاح آرد و امت از سؤال او در صلاح باشد مشغله ميداد، و ايشان را بآنچه سزاوار ايشان است اخبار مى‌فرمود، و ميفرمود حتما حاضران به غائبان برسانند و حاجت كسانى را كه نمى‌توانند خود نياز خويش را بمن برسانند برايم بگوئيد كه هر كس چنين كارى انجام دهد و حاجت حاجتمندى را به سلطانى خبر دهد خداوند قدمهايش را در قيامت ثابت بدارد كه از اين (حاجت مهم) در نزدش سخن نميرفت و از هيچ كس جز او نمى‌پذيرفت. مردم براى زيارت حضرتش بر او وارد مى‌شدند و جز با شيرين- كامى متفرق نميشدند، و هدايت يافته و فهميده بيرون ميرفتند.

حسين (ع) ميگويد: از پدرم در باره بيرون شدن پيغمبر اكرم ٦ پرسيدم كه در بيرون چه ميكرد؟ فرمود:

پيغمبر اكرم جز در سخنان سودمند دهان فرو مى‌بست و بين مردم الفت ايجاد مى‌نمود و از ايجاد تفرقه پرهيز مى‌نمود، (او يا اينكه آنها را متنفر و آزرده نمى‌كرد) و بزرگ هر قومى را گرامى ميداشت و او را بر آنها مى‌گماشت و مردم را (از فتنه‌ها)