مکارم الأخلاق ت میرباقری - شیخ طبرسی - الصفحة ٣٨٩ - فصل سوم(در كفو و همسر و نكتههايى از نكاح)

پيغمبر ٦ فرمود: من بشرى چون شما هستم (در امور زندگى) و (بميل خود) با شماها ازدواج ميكنم مگر فاطمه (ع) كه تزويج او باشاره الهى و آسمانى است، و پيغمبر ٦ به فرزندان على (ع) و جعفر نگاه كرد و فرمود: دختران ما از آن پسران ما و پسران ما مال دختران ما هستند (يعنى بين آنها ازدواج واقع مى‌شود).

از امام ششم (ع): مؤمنون كفو و همسر يك ديگرند، و همسر كفو و همشأن آن است كه با عفت باشد.

از حلبى از آن حضرت (ع): با مرد و زنى كه آشكارا زنا ميدهد ازدواج نكنيد مگر آنكه بدانيد توبه كرده‌اند.

از زراره: از امام صادق (ع)، در باره گفته خداوند: «مرد زناكار جز با زن زناكار يا مشرك ازدواج نكند و زن زناكار را نيز جز مرد مشرك و زناكار نگيرد» سؤال كردم؟

امام (ع) فرمود: مردان و زنان مشهور به زنا هستند، و مردم امروز بهمان منزلت مى‌باشند. هر كه بر او حد زنا جارى شود يا بزنا مشهور گردد، نبايد كسى با او ازدواج كند تا توبه‌اش مسلم شود.

مردى براى مشورت ازدواج دخترش خدمت حضرت امام حسن (ع) آمد، امام فرمود او را بمردى پاكدامن ده كه اگر دوستش داشته باشد گراميش ميدارد و اگر