مکارم الأخلاق ت میرباقری - شیخ طبرسی - الصفحة ٢٦ - فصل اول اخلاق و شمايل، و رفتار او با مجلسيان

بر حذر مى‌داشت و از اينكه با مردم جز با خلق نيك و خوشروئى برخورد و معاشرت داشته باشد احتراز مى‌فرمود و از حال اصحابش جستجو و تفقد مى‌نمود و در باره امور جارى در ميان مردم از مردم مى‌پرسيد و نيكى را مى‌ستود و بدى را تقبيح مى‌فرمود و مورد شماتت و توهين قرار مى‌داد. در كارها راه اعتدال مى‌پيمود و از تشتت و اختلاف پرهيز داشت، هرگز غفلت بخود راه نميداد كه نكند ديگران به غفلت گرفتار آيند يا به- ملالت و تنبلى دچار شوند و براى هر حالى در نزد او برنامه و ساخت و سامانى بود هرگز در حق كوتاهى روا نميداشت و چيزى بر آن نميافزود و از آن تجاوز نميكرد.

آن كسانى پهلوى او مى‌نشستند كه بهترين مردم بودند، بهترين مردم در نزد او آن كس بود كه خير خواهيش بيشتر بود و كسى نزد او منزلتى بزرگتر داشت كه مواساة[١] و موازرتش‌[٢] زيادتر مى‌نمود.

حسين (ع) گويد در باره مجلس پيغمبر ٦ پرسيدم.

وى (پدرم) پاسخ داد: پيغمبر اكرم نمى‌نشست و بر نمى‌خاست مگر با ذكر نام خداى متعال و براى خود جايگاه مخصوصى (كه نشانه تشخص و برترى باشد) قرار نميداد و ديگران را هم از اين كار نهى مى‌فرمود: و چون به مجلسى وارد مى‌شد هر جا كه خالى بود همان جا مى‌نشست و ديگران را هم باين عمل امر مينمود. بهر

[١]- مواساة: ديگرى را با خود يكسان قرار دادن يا بخود برترى دادن.

[٢]- موازرة: يارى و همكارى.