رساله لب اللباب در سير و سلوک اولى الالباب - حسينى طهرانى، سید محمد حسين - الصفحة ٤٠ - معرفت اجمالى و طرح كلى سلوك إلى الله

موجودات يافتم به طورى كه حضور همه آنها را بالعيان مشهود خود مى‌ديدم، ولى اين حال بيش از يك لحظه دوام نداشت».

البتّه مانع از دوام و استمرار اين حال همانا اشتغالات به تدابير بدن است و حصول تماميّت اين مراتب بعد از ترك تدبير بدن است. عارفى از عرفاء هند به نام شيخ ولىّ الله دهلوى در كتاب خود به نام «همعات» چنين گويد: به من آگاهانيدند كه فراغ از آثار نشأه مادّيّه پس از گذشت پانصد سال از عبور عالم مادّه و مرگ صورت مى‌گيرد، و اين مدّت مطابق با نصف روز از ايّام ربوبى است، لقوله عزّ من قائل:

وَ إِنَّ يَوْماً عِنْدَ رَبِّكَ كَأَلْفِ سَنَةٍ مِمَّا تَعُدُّونَ‌.[١] البتّه معلوم است كه ساير درجات و فيوضات اين عالم بى حدّ و نهايت است چون پايه و اساس وضع الفاظ بر پايه احتياجات بشرى بوده است و در اثر توسعه احتياجات دائره وضع الفاظ وسيع‌تر شده است لذا بيان حقائق انوار تجرّديّه عوالم ربوبى در قالب الفاظ غير ممكن است و هر چه از آنجا گفته شود اشاره و كنايه بوده نمى‌تواند آن حقيقت عاليه را در افهام تنزّل دهد.

بشر مادّى كه به نصّ اخبار

أنت في أظلم العوالم‌

در تاريك‌ترين عوالم از عوالم الهيّه كه همين عالم مادّه است زندگى‌

[١] - آيه ٤٧، از سوره ٢٢: حجّ:[ و حقّا يك روز نزد پروردگار تو مانند هزار سال از سالهائى است كه شما مى‌شماريد].