رساله لب اللباب در سير و سلوک اولى الالباب - حسينى طهرانى، سید محمد حسين - الصفحة ٤٣ - عالم خلوص و اخلاص

خالص كند.

و توضيح اين اجمال آنكه: خداوند تعالى همانطور كه صلاح را در قرآن كريم در بعضى از مواضع استناد به عمل داده است كقوله تعالى: مَنْ عَمِلَ صالِحاً[١] يا: عَمِلَ عَمَلًا صالِحاً[٢] يا الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ‌،[٣] و در بعضى از مواضع آن را استناد به ذات انسان داده است كقوله تعالى: إِنَّهُ مِنَ الصَّالِحِينَ‌[٤] يا: وَ صالِحُ الْمُؤْمِنِينَ‌،[٥] همچنين اخلاص و خلوص را گاهى مستند به عمل دانسته و نسبت به آن داده است و گاهى مستند به ذات. بديهى است كه تحقّق اخلاص در مرتبه ذات موقوف است بر اخلاص در مرتبه عمل يعنى تا كسى در يكايك از اعمال و افعال و گفتار و سكون و حركت خود اخلاص به عمل نياورد به مرحله اخلاص ذاتى نائل نخواهد شد. قال عزّ من قائل: إِلَيْهِ يَصْعَدُ الْكَلِمُ الطَّيِّبُ وَ الْعَمَلُ الصَّالِحُ يَرْفَعُهُ‌،[٦] به ارجاع ضمير مستتر فاعل «يرفع» به سوى «العمل الصالح» و معنى چنين مى‌شود: «العمل الصّالح يرفع الكلم الطّيّب». و بايد دانست كه چون كسى به مرحله خلوص‌

[١] - آيه ٩٧، از سوره ١٦: نحل:[ هر كس عمل صالحى را كند].

[٢] - آيه ٧٠، از سوره ٢٥: فرقان:[ هر كس عمل كند عمل صالحى را].

[٣] - آيه ٢٩، از سوره ١٣: رعد:[ آنان كه ايمان آورده و اعمال صالحه بجاى آورده‌اند].

[٤] - آيه ٧٥، از سوره ٢١: انبياء:[ او از صالحان بود].

[٥] - آيه ٤، از سوره ٦٦: تحريم:[ و صالح از مؤمنان‌].

[٦] - آيه ١٠، از سوره ٣٥: فاطر:[ كلمه طيّبه به سوى او بالا مى‌رود، و عمل شايسته آن را بالا مى‌برد].