رساله لب اللباب در سير و سلوک اولى الالباب - حسينى طهرانى، سید محمد حسين - الصفحة ٧٩ - توضيح و تبيين
سُبْحانَ اللَّهِ عَمَّا يَصِفُونَ إِلَّا عِبادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ.[١] و خداى تعالى پيمبرش را امر به حمد مىكند آنجا كه فرمايد:
قُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ وَ سَلامٌ عَلى عِبادِهِ الَّذِينَ اصْطَفى آللَّهُ خَيْرٌ أَمَّا يُشْرِكُونَ.[٢] و حكايت از حمد حضرت إبراهيم ٧ مىكند:
الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي وَهَبَ لِي عَلَى الْكِبَرِ إِسْماعِيلَ وَ إِسْحاقَ إِنَّ رَبِّي لَسَمِيعُ الدُّعاءِ[٣].
و يا آنكه امر به حضرت نوح- على نبيّنا و آله و ٧- مىكند كه حمد خدا را بجاى آورد آنجا كه فرمايد:
فَقُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي نَجَّانا مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ.[٤] دوّم: تصريحاتى كه در قرآن كريم راجع به مقام اخلاص بعضى از انبياى عظام است، چنانكه درباره حضرت يوسف فرمايد:
إِنَّهُ مِنْ عِبادِنَا الْمُخْلَصِينَ.[٥]
[١][ خداوند منزّه است از هر چه وصف كنند، مگر( وصف) بندگان پاك شده خدا].
[٢] آيه ٥٩، از سوره ٢٧: نمل:[ بگو حمد از آن خداست و بس، و درود بر آن بندگانى كه خدا برگزيده است، آيا خدا بهتر است يا آنچه را ايشان شريك او قرار مىدهند]؟
[٣] آيه ٣٩، از سوره ١٤: إبراهيم:[ سپاس اختصاص به خدا دارد كه او در سنّ پيرى اسمعيل و اسحق را به من بخشيد، همانا پروردگار من شنواى دعاست].
[٤] آيه ٢٨، از سوره ٢٣: مؤمنون:[ پس بگو حمد اختصاص به خدا دارد كه او ما را از قوم ستمكار رهائى بخشيد].
[٥][ او از بندگان پاك شده و خالص شده ما بود].