رساله لب اللباب در سير و سلوک اولى الالباب - حسينى طهرانى، سید محمد حسين - الصفحة ١٤ - مقدمه مؤلف

اين آيات قرآنيّه كه با جان انسان گفتگو دارد و با باطن انسان تكلّم مى‌كند چگونه افرادى را از متفكرّين و مدرّسين و معلّمين مكتب فلسفه و استدلال دعوت به تعبّد و مراقبه و محاسبه نفس نموده تا با اخلاص در عمل براى رضاى خدا طبق كلام‌

رسول خدا: من أخلص للّه أربعين صباحا ظهرت ينابيع الحكمة من قلبه إلى لسانه‌

[١] و[٢]، چشمه‌هاى جوشان معارف الهيّه از منابع دل آنها جارى و بر زبان آنها سارى شده و بالأخره سيل خروشان انديشه‌ها و الهامات و واردات رحمانيّه از كانون وجودشان به حركت درآمده است.

فخر فلاسفه شرق، بلكه افتخار فلاسفه عالم، صدر المتألّهين شيرازى پس از گذراندن عمر خود را در حكمت متعاليه، در پايان،

[١] - اين حديث شريف به طرق عديده از رسول خدا روايت شده، با عبارات مختلف و مضمون واحد، و در« احياء العلوم» ج ٤ ص ٢٢٣ و تعليقه آن در ص ١٩١ و در« عوارف المعارف» مطبوع در حاشيه« احياء العلوم» ج ٢ ص ٢٥٦ بيان شده است.

و در كتب شيعه در« عيون اخبار الرضا» ص ٢٥٨ و« عدّة الداعى» ص ١٧٠ و« اصول كافى» ج ٢ ص ١٦ وارد شده است. و روايت وارده در« عيون» با اسناد خود از حضرت امام رضا ٧ از پدرشان از جدّشان از حضرت محمّد بن على الباقر از پدرشان حضرت سجّاد از جابر بن عبد اللّه انصارى از امير المؤمنين ٧ چنين است كه قال رسول اللّه ٦: ما اخلص عبد للّه اربعين صباحا الاّ جرت ينابيع الحكمة من قلبه على لسانه.

[٢] -[ هر كس چهل روز( خود و كار خود را) براى خداوند خالص كند چشمه‌هاى حكمت از دلش بر زبانش ظاهر گردد].