رساله لب اللباب در سير و سلوک اولى الالباب - حسينى طهرانى، سید محمد حسين - الصفحة ٥٣ - چهارم، آنان داراى مقامى منيع و منصبى رفيع و مرتبهاى عظيمند

تامّه من جميع الجهات نرسيده‌اند عبادات آنان براى استكمال است ولى براى افرادى كه به مرحله فعليّت تامّه رسيده‌اند ديگر عبادت به جهت حصول استكمال و تحصيل مقام قرب معنى ندارد بلكه اتيان عبادات براى چنين شخصى به عنوان ديگرى كه همان مقتضاى حصول كمال است خواهد بود. لهذا عائشه از حضرت رسول اكرم ٦ پرسيد كه: «پس از آنكه خداوند در شأن شما فرمود:

لِيَغْفِرَ لَكَ اللَّهُ ما تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِكَ وَ ما تَأَخَّرَ.[١] پس اين اندازه رنج در تحمّل عبادات براى چيست؟ فرمودند:

آيا مگر نمى‌خواهى من عبد شاكر خداى خود بوده باشم»؟

از اينجا به خوبى معلوم مى‌شود كه اتيان اعمال عباديّه براى بعضى از نفوس بشريّه استكمالا للنّفس نبوده بلكه محضا براى اظهار امتنان و شكرا للّه العظيم بوده است.

حالاتى كه براى سالك در اثر مراقبت و مجاهده دست مى‌دهد و گاه و بيگاه انوارى و آثارى بر او مشهود مى‌گردد همه مقدّمه تحصيل ملكه است زيرا مجرّد ترتّب آثار و تغيّر حال فى الجمله كافى نيست بلكه بايد سالك سعى كند كه با مجاهده بقاياى عالم سافل را كه در ذاتش كامن و مخفى است به كلّى‌

[١] - آيه ٢، از سوره ٤٨ فتح:[ تا خداوند گناهان گذشته و آينده تو را بيامرزد].