رساله لب اللباب در سير و سلوک اولى الالباب - حسينى طهرانى، سید محمد حسين - الصفحة ١١٦ - يازدهم ادب نگاهداشتن

تأثير اعمال مدخليّتى عظيم است و هر چه ارادت بيشتر و بهتر شود اثر اعمال در نفس سالك راسخ‌تر و نيكوتر خواهد بود.

و چون تمام موجودات مخلوقات خدا هستند سالك بايد به همه آنها محبّت كند و هر يك را در مرتبه و درجه خود محترم بشمارد. شفقت و مهربانى نسبت به جميع منسوبان پروردگار چه حيوان و چه انسان هر يك در مقام و مرتبه خود از آثار محبّت به خداست، چنانكه در حديث وارد شده است كه عمده شعب ايمان همانا شفقت بر خلق خداست.

الهى أسألك حبّك و حبّ من يحبّك‌

...[١]

[٢]

يازدهم: ادب نگاهداشتن‌

نسبت به جناب مقدّس حضرت ربّ العزّة و خلفاى او. و اين معنى با ارادت و محبّت كه قبلا ذكر شد فرق دارد. چه معناى‌

[١] -[ خداوندا دوستى خودت و دوستى كسى را كه تو را دوست مى‌دارد از تو خواستارم‌].

[٢] -[ به خاطر دوستى او( ليلى) تپّه‌هاى سرزمين نجد را نيز دوست مى‌دارم. و اگر ميل و هواى او نبود چه عشقى پرشور بدانها مى‌توانم داشت؟ در راه عشق او خود را خاكسار خاندان وى مى‌دانم، و خرد و كلان را در راه او تحمّل مى‌كنم‌].