رساله لب اللباب در سير و سلوک اولى الالباب - حسينى طهرانى، سید محمد حسين - الصفحة ٧٦ - توضيح و تبيين

حضرت إبراهيم ٧ يكى دو بار به طور حال نه دوام روى داد كه بتواند حقائق عاليه و فيوضات كامله را شهود نمايد ولى استمرارى نداشت و مقام آن در سراى ديگر براى آن حضرت محقّق خواهد بود.

قبل از اينكه براى استدلال اين مطلب به آيات قرآن متوسّل شويم متذكّر مى‌شويم كه مقام اخلاص داراى مراتب تشكيكى است، چه به نصّ قرآن مجيد عدّه‌اى از پيمبران داراى مقام اخلاص بوده‌اند ولى با اين همه مقامى عاليتر و ارجمندتر از اخلاص هست كه آنان بدان واصل نگشته و دعا مى‌كرده‌اند كه در آخرت به آن برسند. مثلا حضرت يوسف- على نبيّنا و آله و ٧- با آنكه به نصّ قرآن از مخلصين بوده است لقوله تعالى: إِنَّهُ مِنْ عِبادِنَا الْمُخْلَصِينَ‌[١]، در مقام دعا از خداوند خود طلب مقام لحوق به صالحين را نموده عرض مى‌كند:

أَنْتَ وَلِيِّي فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ تَوَفَّنِي مُسْلِماً وَ أَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ‌.[٢] بنابراين آن حضرت در دنيا به مقام صلوح نرسيده بود لهذا دعا مى‌كند كه پس از مرگ اين لحوق حاصل شود. و امّا آيا دعايش مستجاب شد يا نه و آيا در آخرت به مقام صلوح خواهد رسيد يا نه از آيات قرآن چيزى استفاده نمى‌شود. و حضرت إبراهيم ٧ با آنكه‌

[١] آيه ٢٤، از سوره ١٢: يوسف:[ او از بندگان پاك شده و خالص شده ما بود].

[٢] آيه ١٠١، از سوره ١٢: يوسف:[ تو ولىّ و صاحب اختيار من در دنيا و آخرت هستى، مرا مسلمان بميران و به صالحان ملحق ساز].