رساله لب اللباب در سير و سلوک اولى الالباب - حسينى طهرانى، سید محمد حسين - الصفحة ٧٧ - توضيح و تبيين

مقامى شامخ را در خلوص دارا بوده عرض مى‌كند:

رَبِّ هَبْ لِي حُكْماً وَ أَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ‌.[١] بنابراين مقام «صلوح» عاليتر از مقام «خلوص» است كه حضرت خليل الحاق خود را به واجدين آن از خداى خود تمنّا نمود. خداوند اين دعاى حضرت إبراهيم را در دنيا اجابت ننمود بلكه تحقّق آن را در آخرت وعده فرمود:

وَ لَقَدِ اصْطَفَيْناهُ فِي الدُّنْيا وَ إِنَّهُ فِي الْآخِرَةِ لَمِنَ الصَّالِحِينَ‌.[٢] بايد دانست كه اين مرتبه از صلاح كه انبياى سلف آرزوى آن را داشتند غير از صلاحى است كه به نصّ آيه كريمه به آن حضرت و اولاد آن حضرت داده شده است لقوله تعالى:

وَ وَهَبْنا لَهُ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ نافِلَةً وَ كُلًّا جَعَلْنا صالِحِينَ‌.[٣] چه اين صلاح را همه آنها دارا بودند و از جمله خود حضرت إبراهيم دارا بود و در عين حال تقاضاى صلاح دارد. پس اين صلاح بسيار عالى‌تر و بالاتر است.

و امّا دليل بر آنكه حضرت رسول الله ٦ و عدّه‌اى در زمان‌

[١] آيه ٨٣، از سوره ٢٦: شعراء:[ پروردگارا به من حكمى ببخش، و مرا به صالحان ملحق ساز].

[٢] آيه ١٣٠، از سوره ٢: بقره:[ و همانا حقّا او را در دنيا برگزيديم، و او در آخرت تحقيقا از صالحان است‌].

[٣] آيه ٧٢، از سوره ٢١: انبياء:[ و ما اسحق و يعقوب را به او بخشيديم از روى تفضّل و زيادى رحمت، و همه را صالح و شايسته قرار داديم‌].