رساله لب اللباب در سير و سلوک اولى الالباب - حسينى طهرانى، سید محمد حسين - الصفحة ٢٥ - معرفت اجمالى و طرح كلى سلوك إلى الله

فَتَعَرَّضُوا لَهَا وَ لا تُعْرِضُوا عَنْهَا

[١].

در اين موقع سالك به سوى خدا، جانى گرفته و از تأثير همان جذبه الهيّه تصميم مى‌گيرد كه از عالم كثرت عبور كند و به هر ترتيب كه ميسور است بار سفر بربندد و از اين غوغاى پردغدغه و مولم خود را خلاص كند. اين سفر را در عرف و اصطلاح عرفاء سير و سلوك نامند.

سلوك، يعنى پيمودن راه، و سير، يعنى تماشاى آثار و خصوصيّات منازل و مراحل در بين راه.

زاد و توشه اين سفر روحانى مجاهده و رياضت نفسانى است، زيرا قطع علائق مادّه بسيار صعب و دشوار است، بنابراين اندك اندك رشته‌هاى علقه عالم كثرت را پاره نموده و از عالم طبع سفر مى‌نمايد.

هنوز از خستگى راه نياسوده وارد عالم برزخ كه كثرت انفسيّه است مى‌گردد. در اينجا به خوبى مشاهده مى‌كند كه مادّه و كثرات خارجيّه در درون خانه طبع او چه ذخائرى به وديعت نهاده بودند، اين‌ها همان موجودات خياليّه نفسانيّه هستند كه از برخورد و علاقه به كثرات خارجيّه به وجود آمده و جزء آثار و ثمرات و مواليد آن به حساب مى‌آيند.

اين خيالات مانع از سفر او مى‌شوند و آرامش او را مى‌گيرند،

[١] -[ بدانيد و آگاه باشيد كه پروردگارتان را در ايّام روزگار شما نسيمهائى است، هان بكوشيد كه خود را در معرض آنها قرار دهيد و از آنها روى نگردانيد].