رساله لب اللباب در سير و سلوک اولى الالباب - حسينى طهرانى، سید محمد حسين - الصفحة ١٣٨ - بيست و دوم ورد

بنا بر اين نبايد در مقابل هر كسى كه متاعى عرضه مى‌كند و بضاعتى ارائه مى‌دهد و كشف و شهودى ادّعا مى‌نمايد سر تسليم فرود آورد. بلى در جائى كه تحقيق و تدقيق در حال استاد و شيخ متعذّر يا متعسّر باشد بايد توكّل به خدا نموده و آنچه را كه او بيان مى‌كند و دستور مى‌دهد با كتاب خدا و سنّت رسول خدا و سيره ائمّه طاهرين- صلوات الله و سلامه عليهم اجمعين- بسنجد اگر موافق بود عمل نمايد و الاّ ترتيب اثر ندهد. بديهى است چون چنين سالكى با قدم توكّل به خدا گام برمى‌دارد شيطان بر او سلطه نخواهد يافت:

إِنَّهُ لَيْسَ لَهُ سُلْطانٌ عَلَى الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَلى‌ رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ- إِنَّما سُلْطانُهُ عَلَى الَّذِينَ يَتَوَلَّوْنَهُ وَ الَّذِينَ هُمْ بِهِ مُشْرِكُونَ‌.[١]

بيست و دوم: ورد

و آن عبارت است از اذكار و اوراد لسانيّه. و كيفيّت و كمّيّت آن منوط به نظر استاد است، چه آن حكم دوائى را ماند كه بعضى را نافع و ديگرى را مضرّ است. و گاه اتّفاق مى‌افتد كه سالك به دو ذكر مشغول مى‌شود كه يكى او را به كثرت توجّه مى‌دهد و ديگرى به وحدت، و در صورت اجتماع، نتيجه هر دو خنثى‌

[١] - آيه ٩٩ و ١٠٠، از سوره ١٦: نحل:[ بدرستى كه او( شيطان) بر كسانى كه ايمان آورده و بر پروردگارشان توكّل مى‌كنند تسلّط ندارد، و تنها تسلّط او بر كسانى است كه او را سرپرست خود گرفته و او را شريك خدا قرار مى‌دهند].