رساله لب اللباب در سير و سلوک اولى الالباب - حسينى طهرانى، سید محمد حسين - الصفحة ٣٠ - معرفت اجمالى و طرح كلى سلوك إلى الله

ائمّه طاهرين سلام الله عليهم اجمعين- كه فرموده‌اند: نَحْنُ اسْمَاءُ اللّهِ،

[١] چه بوده است، و الاّ مقام حكومت ظاهريّه اجتماعيّه و وساطت و مباشرت در امور شرعيّه و احكام ظاهريّه الهيّه مقامى نيست كه بدين كيفيّت خود را توصيف كنند. بلكه مراد همان فناء در ذات احديّت است كه ملازم با وجه الله گرديدن و مظهر اتمّ صفات جماليّه و جلاليّه او شدن است كه قابل قياس با هيچ مقام و منصبى نيست.

يكى از اهمّ چيزهائى كه در راه سير و سلوك و در حكم ضروريّتى از ضروريّات آن است همانا امر مراقبه است.

سالك بايد از اوّلين قدم كه در راه مى‌گذارد تا آخرين قدم، خود را از مراقبه خالى ندارد و اين از لوازم حتميّه سالك است.

بايد دانست كه مراقبه داراى درجات و مراتبى است، سالك در مراحل اوّليّه يك نوع مراقبه‌اى دارد و در مراحل ديگر انواع دگرى.

هر چه رو به كمال رود و طىّ منازل و مراحل كند مراقبه او دقيق‌تر و عميق‌تر خواهد شد، به طورى كه آن درجات از مراقبه را اگر بر سالك مبتدى تحميل كنند از عهده آن برنيامده و يكباره بار سلوك را به زمين مى‌گذارد يا سوخته و هلاك مى‌شود، ولى رفته رفته در اثر مراقبه در درجات اوّليّه و تقويت در سلوك مى‌تواند مراتب عاليه از مراقبه را در مراحل بعدى به جاى آرد، و در اين‌

[١] -[ ما اسامى و نشانه‌هاى خدا هستيم‌].