ولايت تشريعى و تكوينى در قرآن مجيد - سبحانى، شيخ جعفر - الصفحة ٩٠

«منزه است پروردگارم، آيا من جز بشرى پيام‌رسان چيز ديگرى هستم».

در پاسخ اين مطلب به‌طور اجمال مى‌گوييم: در اين دو قرن اخير كه توجه خاورشناسان براى شناسايى اسلام بيشتر اوج گرفته است يكى از سخنان آنان اين است كه پيامبر اسلام فاقد هر نوع اعجاز و كرامت بود، و براى اثبات مدعاى خويش به آيه ياد شده و آيات ديگرى استدلال كرده‌اند.[١] استدلال به اين آيات بر نفى ولايت تكوينى، علاوه بر اين‌كه يك نوع «مسيحيّت‌گرايى» است، خود حاكى از عدم اطلاع از مفاد صحيح اين آيات است كه پيامبر در آنها خود را معرفى كرده و اعجاز را به اراده و خواست ربوبى محول نموده است.

نگارنده به‌طور گسترده در مفاد اين آيات دركتاب «رسالت جهانى پيامبران» بحث‌وگفتگو كرده و لازم نمى‌داند كه گفته‌هاى خود را تكرار كند، ولى به‌طور اجمال يادآور مى‌شود.

[١] - مؤلف مشكوة صدق كه يكى از علماى مسيحى بيت المقدس است اكثر اين آيات را در كتاب خود گردآورى و اين كتاب به فارسى نيز ترجمه و در لاهور چاپ شده است. اخيرا يكى از خدمتگزاران استعمار كتابى پيرامون« رسالت بيست و سه ساله» پيامبر نوشته و قسمت اعظم اين آيات را در كتاب خود آورده است، نگارنده در نقدى كه بر اين كتاب تحت عنوان« راز بزرگ رسالت» نوشته و منتشر كرده، مجموع آيات را گردآورده و اهداف آنها راروشن كرده است.