پيامبر گرامى صلى اللّه عليه و اله و سلم در ضمن حديثى به مقامات بلند سالكان راه حق و پويندگان راه عبوديت و بندگى اشاره نموده، سخن پروردگار را چنين نقل مى‌فرمايد:

«ما تقرّب إلىّ عبد بشى‌ء أحبّ إلىّ ممّا افترضت عليه و إنّه ليتقرّب إلىّ بالنّافلة حتّى أحبّه، فإذا أحببته كنت سمعه الّذى يسمع به و بصره الّذى يبصر به و لسانه الّذى ينطق به ويده الّتى يبطش بها، إن دعانى أجبته و إن سألنى أعطيته».[١] «هيچ بنده‌اى به وسيله كارى، نسبت به من تقرب نجسته كه محبوب‌تر از انجام فرايض بوده باشد. (آنگاه فرمود:) بنده من با گزاردن نمازهاى نافله آنچنان به من نزديك مى‌شود كه او را دوست مى‌دارم. وقتى او محبوب من شد، من گوش او مى‌شوم كه با آن مى‌شنود، و چشم او مى‌شوم كه با آن مى‌بيند و زبان او را مى‌گردم كه با آن سخن مى‌گويد، و دست او

[١] - اصول كافى، ج ٢، ص ٣٥٢ چاپ دارالكتب الاسلامية