اين طرز تفكر پيروان اشعرى است كه تمام پديده‌هاى طبيعى و غير طبيعى را فعل مستقيم خدا مى‌دانند، و به مسأله اسباب و مسببات كه سازمان آفرينش براساس آن استوار است، معتقد نيستند.

نويسنده براى گفتار خود دلايلى آورده است كه بطور اجمال بررسى مى‌شود.

١. قرآن مى‌فرمايد: إنّما أمره إذا أراد شيئا أن يقول له كن فيكون.[١] «امر او (در معجزات) چنين است كه چون چيزى را اراده كند (و به او فرمان بدهد) و به آن بگويد: كن (باش) آن چيز بلافاصله خواهد شد» (صورت تكوينى به خود مى‌گيرد) پس معجزات به اراده خلّاق عالم، مافوق مواد و نيروها است.

پاسخ: نويسنده بايد توضيح دهد كه اين آيه چه ارتباطى به معجزه پيامبران دارد، آيه مورد استدلال در سوره «يس آيه ٨٢» وارد شده است و ماقبل و مابعد آن مربوط به معاد است و هرگز در آن بحثى از معجزه پيامبران به ميان نيامده است، و هرگز معلوم نيست كه نويسنده چرا روى اين آيه كه به معجزه پيامبران ارتباط ندارد تكيه كرده است.

[١] - يس/ ٨٢.