ولايت تشريعى و تكوينى در قرآن مجيد - سبحانى، شيخ جعفر - الصفحة ٦٦
مىدهد و مىگويد:
... و إذ تخلق من الطّين كهيئة الطّير بإذنى فتنفخ فيها فتكون طيرا بإذنى و تبرى الأكمه و الأبرص بإذنى و إذ تخرج الموتى بإذنى ...[١] «هنگامى از گل صورت پرندهاى را به اذن من ساختى در آن دميدى، و به اذن من پرنده شد و كور مادرزاد و پيس را به اذن من شفا دادى، و مردگان را زنده كردى».
در جملههاى اين آيه دقت بيشترى كنيم تا روشن شود كه از نظر قرآن، فاعل و انجام دهنده اين امور كيست؟ هرگز خدا نمىگويد «من مرغ آفريدم»، «من شفا دادم»، «من زنده كردم» بلكه مىگويد:
تو آفريدى إذ تخلق، بهبودى بخشيدى و تبرى، تو زنده كردى إذ تخرج الموتى. چه صراحتى بالاتر از اين؟
ولى براى اينكه روشن شود كه هيچ بشرى در كار ايجاد، استقلال ندارد، و براى كوبيدن افكار غير صحيح «معتزله» و دوگانه پرستان كه تصور مىكنند بشر در آفرينش خود به خدا نياز دارد، ولى در افعال و كارهاى خود كاملا مستقل و از خدا بىنياز است، در همه اين موارد كارهاى حضرت مسيح را مقيّد به اذن الهى كرده و موضوع
[١] - مائده/ ١١٠.