همانطورى كه بشر در كليه امور عادى و غير عادى خود بى‌نياز از اذن الهى نيست، اگر مى‌خورد و مى‌آشامد و نفس مى‌كشد، همگى به اذن الهى انجام مى‌گيرد، همچنين امور غير عادى و اعجاز و كرامت نيز به اذن او تحقق مى‌پذيرد، همچنانكه وجود اذن الهى در اين موارد سبب نمى‌شود كه فعل را از فاعل سلب كنيم، همچنين وجود اذن خدا در اعجاز، مانع از آن نمى‌شود كه حضرت مسيح را به اذن خدا فاعل اين امور بدانيم.

ما در قرآن مجيد به آياتى برمى‌خوريم كه در آنها، افعال غير خدا نيز به اذن الهى مقيد گشته است مانند:

... فإنّه نزّله على قلبك بإذن اللّه ....[١] «جبرئيل (قرآن را) به اذن خداوند بر قلب و روان تو نازل كرده است».

جاى گفتگو نيست كه آورنده وحى از مقام ربوبى، فرشته است. و آن فعل حقيقى و واقعى «جبرئيل» مى‌باشد، ولى او اين كار را «باذن اللّه» انجام مى‌دهد. و همچنين آيات پيروزى گروه كم بر گروه زياد مانند:

[١] - بقره/ ٩٧.