مقصود از «ربوبيّت» در اين جمله خدايى نيست، زيرا هيچ‌گاه «بشر ممكن» نمى‌تواند از حدود امكانى تجاوز كند، بلكه مقصود از آن «خداوندگارى» و كسب كملات بيشتر وقدرت و نيروهاى بالاتر است.

اكنون ما به آثار شگرف عبوديت و بندگى، و نتيجه پيمودن صراط مستقيم الهى اشاره مى‌كنيم وبه اتكاى آيات قرآنى، تسلط انسان خداپرست را بر نفس و روح، جسم و تن و عالم و جهان ثابت مى‌كنيم.

بندگى، داراى آثار ياد شده در زير است:[١]

[١] - در اين بخش هفت اثر بارز براى عبوديت و بندگى ياد شده است كه‌عبارتند از: ١- تسلط بر نفس، ٢- بينش خاص، ٣- تسلط بر افكار پراكنده، ٤- تخليه بدن از روح، ٥- تصرف در بدن، ٦- تصرف در جهان، ٧- رؤيت اجسام لطيفه، تا آخر بخش، مجموع اين آثار مورد بررسى قرار مى‌گيرند ولى اثر مستقيم گسترده‌ترى مطرح شده است.